05-02-09

Vijfling

Heb van mijn moeder gedroomd vannacht. Een droom die voor mij onder categorie horror valt. Mijn moeder was bevallen. Van een vijfling, astablieft... Oma en ik waren geschrokt, 5 kinderen en zij die nooit goed gezorgd heeft voor de 6 die ze al had.

We gingen haar bezoeken in het ziekenhuis, Oma, ik en mijn broers en zussen. Die zagen er wel jonger uit, terug kinderen. De babies waren er niet, die werden onderzocht, zei Moeder. We bleven een tijdje wachten.

Dan was het plots tijd om naar huis te gaan, ook voor mijn moeder en de babies. Die waren allemaal ingebakerd. Ze waren erg klein. Mijn moeder gaf mij er eentje om te dragen. Ik droeg een omslagsjaal en wikkelde de baby daarmee goed in, dicht tegen mij aan. Maar het was een wroeter, ik had veel moeite om de baby in toom te houden. Hij wroette zich los en keek rond. Het kind kon zelfs zijn hoofdje al oprichten !?! 

Uiteindelijk kwamen we "thuis" (tussen " " want het leek op geen enkele plek waar ik mijn moeder ooit heb weten te wonen). Er waren geen wiegjes of zo. Mijn moeder legde de babies op tafel en liet ze daar achter. Ik was geschokt! Ik besloot zelf het heft in handen te nemen. Ik pakte een paar kussens en legde die op de grond naast de zetels waar het bezoek zat. Ik legde de babies daarop. Mijn moeder vroeg of dat dan beter was, op de koude grond. Ik antwoordde dat dat toch al beter was dan op een tafel waar ze konden afvallen. Toen werd ik wakker, nog altijd boos op mijn moeder met haar onverantwoord gedrag. 

Dat laatste sluit perfect aan bij de gevoelens die Moeder vaak bij mij opriep. Geschokt over al het onverantwoorde gedrag dat ze tentoon spreidde, vooral tov haar kinderen. En haar nood om altijd maar meer kinderen te hebben. We hebben dat gevoel trouwens een keer echt meegemaakt. Mijn moeder had toen het waanzinnige plan opgevat om 2 kinderen te adopteren. Oma en ik waren er helemaal van slag van. Wat waren we toen bij dat dat door allerlei omstandigheden niet is kunnen doorgaan. 

Het was des te schokkender omdat we er ons niet aan verwacht hadden. "Goed dat ze geen kinderen meer kan krijgen", was een verzuchting die bij ons thuis regelmatig werd uitgesproken. Moeder was immers gesteriliseerd na de geboorte van Jongste Broer. Dat was een zware bevalling en zowel moeder als kind zijn er bijna ingebleven. De gynecoloog heeft Moeder toen goed ingepeperd dat ze wellicht effectief zou sterven als ze nog eens een kind zou krijgen. Blijkbaar hielp dat. Ik was toen 13 maar ik herinner me het gevoel van opluchting nog heel goed. 

Helaas was Moeder zo'n beetje verslaafd aan het gevoel moeder te zijn. Het abstracte idee dan, want in werkelijkheid had ze van moederlijke gevoelens eigenlijk niet veel kaas gegeten. Ik herinner me nog dat onze buurvrouw Rachel altijd vertelde wat Moeder tegen haar had gezegd: "Hoe meer kinderen, hoe liever". Die buurvrouw was ook geschokt, want iedereen zag natuurlijk hoe het er werkelijk aan toe ging.

Maar dat is dus het idiote aan mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis: die leven in een soort droomwereld, hun eigen werkelijkheid. In haar eigen werkelijkheid was Moeder een schitterende moeder. Daar was ze echt van overtuigd. Ze moet eigenlijk, bedenk ik nu plots, oprecht geschokt geweest zijn omdat ik haar er altijd op wees dat ze dat niet was. 

Sorry, ik weet dat het hard klinkt, maar ik ben echt blij dat ze er niet meer is. Nooit meer zorgen om wat ze nu weer allemaal zou kunnen aanrichten. Tenzij in mijn dromen, blijkbaar :-)

09:50 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Moeder Het heeft altijd diep gezeten en pas toen ik begon te bloggen, begon ik er over te vertellen en beterde het. En het eigenaardige is dat ik er toen pas begon over te dromen. De ene droom al eigenaardiger dan de andere. En nogal frekwent.

Nu, achteraf, nu ik helemaal geen nood meer heb er over te schrijven, ook niet om er over te spreken denk ik dat dat een deel van de verwerking was.

Ik zou er dus niet stom van staan als er nog dromen komen.

Gepost door: ms | 05-02-09

Reageren op dit commentaar

't Klinkt hard, maar heel begrijpbaar. Als je nooit de nodige liefde en aandacht hebt gekregen van je moeder, is ze net een vreemde voor je.
Fijn weekend !

Gepost door: Mamapippa | 07-02-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.