23-11-08

Armoede

In de periode rond de dag van de armoede verscheen in de Flair een goed artikel over armoede. Ik lees af en toe de Flair, ik geef het toe. Nu staan daar zelden echt goede artikels in, maar dit ene vond ik wel goed. het was een rapportage van iemand die een mand lang heeft geleefd zoals zovelen het noodgedwongen moeten doen: met een budget van 50€ per week. Ik weet hoe de meesten onder u op dat bedrag zullen reageren. Ik denk met een glimlach terug aan de reactie van het meisje van Familiehulp: "dat is wat ik uitgeef aan één jeansbroek!" 

Ik leef ondertussen al een aantal jaar op dat budget. Ik kan bevestigen, het is doenbaar, mits de nodige restricties en creativiteit, zij het dan dat het zeker niet makkelijk is en ik betwijfel of het bij de huidige prijsstijgingen nog lang houdbaar gaat zijn. Ik heb het geluk dat ik niet rook of drink, niet buitensporig veel eet, kan leven zonder cinema, uitgaansleven, nieuwe kleren enz. Vergeet alle uitspattingen. Met 50€ moet je je beperken tot de basics en zelfs die kunnen je al kopzorgen opleveren. In een en dezelfde week vuilzakken én waspoeder én vlees kopen? Vergeet het... Tot die conclusie kwam ook het meisje van de reportage. 

Wat ik bijzonder waardeerde in de reportage was toen het ging over schuldgevoelens. Net zoals dat meisje voel ik me ongemakkelijk iedere keer als ik geld uitgeef aan iets wat niet strikt noodzakelijk is. Iets gaan drinken bijvoorbeeld. Ik kan op café dik anderhalf uur doen met een glaasje cola van 1,50€. [Ik hoor Jeroen al tandenknarsen bij het idee alleen al, inside joke, sorry ;-) ]. Als ik het geld op de toonbank leg, denk ik eraan dat ik voor dat bedrag 2 grote flessen cola kan kopen bij Lidl of Aldi. Ik koop in de kringwinkel een paar bollen breiwol voor 2€ en mijn maag draait om als ik bedenk wat ik anders met dat geld had kunnen doen. Maar dat is dus armoede.

Ik heb het hier ooit gehad over een artikel rond armoede in de Humo, waar ik me aan doodgeërgerd heb. Daarin werd een gezin voorgesteld,  waarbij volgens mij de kern van de armoede vooral lag in niet kunnen omgaan met geld. Pas op, tot op zekere hoogte kon ik zelfs dat geval begrijpen. Als je zodanig krap zit, wordt alles een kwestie van prioriteiten. Wat is belangrijk voor je. Er zijn een aantal dingen die ik als noodzakelijk beschouw voor mezelf en waarvan ik weet dat mijn schuldbemiddelaar daar heel anders over denkt. Mijn auto bijvoorbeeld. Of mijn internetverbinding. Mijn huis. Zelfs mijn katten. Prioriteiten liggen voor iedereen anders. Als mijn lichaam nog steeds naar behoren zou werken, zou ik minder zwaar tillen aan die auto. Maar die auto, in de situatie zoals ze is, dat zijn mijn benen. Vraag mij die op te geven en je kan me evengoed vragen om mijn benen te amputeren. En internet, dat is de kwestie van als Schaduw niet naar de wereld kan gaan, dan brengt internet de wereld tot bij Schaduw Zijde (is het iemand al opgevallen hoeveel zieke mensen bloggen en hoezeer zij aangeven daar enorm veel baat bij te hebben?). Mijn huis, dat is 43 jaar geschiedenis én mijn pensioenfonds. En de katten, dat is mijn bron van onaflatende, onvoorwaardelijjke liefde. 

In ons land ben je officieel arm als je een inkomen hebt onder de 860€ hebt. Zelfs met het 4-maandelijks extraatje dat ik verdien door columns voor de Randkrant te schrijven, zit ik daaronder. Ik ben dus arm. Er zijn mensen die nog armer zijn dan ik, daar ben ik me heel goed van bewust. Maar dat neemt niet weg dat ikzelf ook arm ben, en dus ook lijd onder al wat dat met zich meebrengt. Wat het voor mij des te moeilijker maakt, is dat het een situatie is die mij opgedrongen is zonder dat ik er wat dan ook aan kan verhelpen. Ik kan niets anders doen dan wachten op de beroepsprocedure tegen het riziv en hopen dat dat goed afloopt. Want als dat niet zo zou zijn, ga ik nog een heel pak armer worden dan ik nu al ben. 

In ieder geval maakt mijn situatie dat ik voortaan recht van spreken heb, als het over armoede gaat. Ik ben geen specialist. Analyses over oorzaken van en oplossingen voor armoede laat ik liever over aan wie daar meer van afweet. Maar ik kan wel iets vertellen over hoe het is om arm te zijn. Dat wil ik bij deze gelegenheid dan ook doen. Ik wou het al doen ter gelegenheid van Blog Action Day, maar het is er toen niet van gekomen. Bij deze. Er volgt nog wel meer, bij gelegenheid, want er ligt nog wel wat op het schap. 

11:30 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Het is inderdaad een kwestie van prioriteiten stellen. En ik vind het heel normaal dat je die auto en dat internet hebt, ook al moet je elke cent in twee bijten. Je mag toch ook een 'leven' hebben !
Dikke knuffel !

Gepost door: Mamapippa | 23-11-08

Reageren op dit commentaar

geen specialist zeg je? geen "wetenschappelijk" specialist, zal je bedoelen, maar wel een "ervaringsdeskundige", en dus wel degelijk een specialist, toch? (en zelfs met een universitaire titel, al is het dan in een andere specialiteit...)
liefs,

Gepost door: Rita | 27-11-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.