25-10-08

Mijn lach

Kreeg vandaag een bijzonder complimentje, van een nieuw leeskringlid. Dat ik zo gemakkelijk lach :-) Heb al wel vaker complimenten gekregen over de uiterlijke kwaliteiten van mijn glimlach, maar nog niet over het feit dat ik graag en veel lach.

Het is zoiets waar mensen zich bij mij nogal eens aan mispakken. Men gaat er nogal gemakkelijk van uit dat wie veel lacht niet ernstig kan zijn. Zware vergissing! Want ja, ik lach, maar daarachter zit een zeer ernstige, bepaald niet oppervlakkig persoon. Plus dat het feit dat ik lach, niet noodzakelijk iets zegt over hoe ik me voel. Ik ben perfect in staat om me ellendig te voelen en toch nog heel hartelijk te kunnen lachen.

Ik zie die tegenstellingen zelf niet, toch niet van nature. Ik heb moeten leren, met schade en schande, dat veel zoniet de meeste mensen dat soort huwelijk van tegenstellingen niet begrijpen of zelfs kennen. Het is iets wat ik zelf in verband breng met mijn hybride achtergrond. Omdat ik het haast enkel terugvind bij wie ook op een of andere manier de ervaring heeft gekend van én het een én het ander te zijn. In mijn familie was dat eerder norm dan uitzondering: dochter én kleindochter van dezelfde persoon, Marokkaans en toch niet Marokkaans, Belgisch én Duits, oudste zus én enig kind,... Het maakt dat ik het altijd moeilijk heb met mensen die zwartwit, in hokjes denken. Want dat is iets wat ik niet begrijp. 

Maar dat maakt je ook tot buitenstaander. Een gevoel dat me de laatste tijd op Facebook overvalt, nu het nieuw er weer een beetje af is. Er zijn daar mensen met wie ik stilaan bijna dagelijks "contact heb" (jullie weten ondertussen hoe ik over vriendschap en het web denk) en sommigen daarvan ken ik nochtans niet in het echte leven. Gewoon omdat er in dat kringetje een bepaalde "gesprekstoon" heerst waarin ik me wel kan vinden. Een, bepaald soort humor vooral, vandaar dat ik er in deze context naar verwijs. Of ik met die mensen verder veel gemeen heb, ik weet het niet. Ik oordeel niet graag zonder over voldoende gegevens te beschikken, dus ik stel mijn conclusie uit. Maar ik vermoed van niet. En dan zijn er anderen, met wie ik bijvoorbeeld wel veel interesses gemeen heb, maar die mij te droog zijn, te ernstig. 

En dan voel ik me dus weer anders, het buitenbeentje, degen die neregsn thuishoort. De vrolijke madam, die men overal graag ziet komen. Maar die slechs heel weinigen echt kennen. Niet dat ik iemand speel die ik eigenlijk niet ben. Ik spéél niet dat ik vrolijk ben. Als ik lach, dan is dat - zoals die dame van vanmorgen, overigens lachtherapeute in bijberoep, opmerkte - van harte en gemeend. Maar vergis je niet. 

14:22 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.