07-09-08

Vieze vuilbakken

clipped from unclutterer.com
If you’re anything like me, you rarely, if ever, think about the trash cans. Maybe if one tips over you’ll think about it, but, for the most part, they’re mentally invisible.
 blog it

Ah, wel, zo ben ik dus niet. Mijn vuilnisbakken krijgen regelmatig een schrobbeurt. Ik mag dan al vergeten of ik mijn pillen heb gepakt of mijn tanden gepoetst en thuis rondlopen in kleren die hun houdbaarheidsdatum reeds lang overschreden hebben, kortom bijwijlen ronduit slonzig zijn. Maar als ik zie dat mijn vuilbakken vuil zijn, dan krijgen ze een sopje zodra ik er de energie voor kan opbrengen. En telefoonhoorns, toetsenborden, muizen, en andere dingen die vaak vergeten worden, die geef ik ook een beurt. Dat vond ik trouwens altijd het ergste aan een nieuwe job: de toestellen die je "erft". Bweik...

Ik heb op dat vlak twee negatieve voorbeelden. Langs de ene kant mijn Omaatje zaliger. Proper mens, hoor, maar het moest allemaal heel rap gaan, dus naar de details moest je niet kijken. Keukentoestellen (friteuses, koffiezetapparaten,...) moesten bij haar zeer regelmatig vervangen worden. Niet omdat ze stuk gingen, maar omdat ze zo smerig werden dat je ze niet meer kon gebruiken.

En dan was er nog Tetante . 93 jaar geworden, waarvan gemakkelijk een jaar of 40, 50 in hetzelfde huis met dezelfde meubels. Toen ik klein was gingen we elke zondag bij haar langs. Ik verveelde me daar steendood, tot ik toestemming kreeg om een boek mee te nemen. Voordien bestond mijn enige tijdverdrijf eruit om viezigheid uit de spleten en kieren van haar kasten te peuteren. Ik zie dat nog altijd voor mij: een mengsel van jaren en jaren stof en vet.

Het rook daar ook altijd in dat huis. Na enkele minuten was je er wel een beetje aan gewoon, maar als je thuis kwam leek het in je kleren te blijven hangen. Ik weet niet vanwaar die geur kwam, maar het moet iets met ouderdom te maken hebben, want de laatste jaren van haar leven, had Oma soms ook die geur aan zich.

Ik gruwde echt van dat huis. Pure fysieke walging. Ik ben van nature iemand die van orde en netheid houdt. Wat ik daar zag was gewoon horror voor mij. 

Wat ik hier in mijn eigen huis soms zie, komt daar dicht in de buurt. Dat zijn verschrikkelijke momenten. te moeten zien dat je iemand bent geworden die je niet wil zijn. Ik probeerde dat ooit uit te leggen aan een vriendin. Hoe dat is als je plots terechtkomt in een mens waar je je eigenlijk, als het iemand anders zou zijn, aan zou storen. Ze begreep het niet. Ik denk ook dat het moeilijk is om je dat voor te stellen als je het niet hebt meegemaakt.

Maar je zit in dat lichaam en je moet het er toch mee doen. Dus kijk ik een andere kant op als er niemand van Familiehulp kan komen en mijn huis wordt vuiler en vuiler, omdat ik het grote kuiswerk zelf niet aankan. Dan concentreer ik me maar op de kleine dingen. Ik kan niet meer op een en dezelfde dag stofzuigen en dweilen. Maar mijn vuilbakken schoonmaken, daar kan ik bij gaan zitten. Kleine dingetjes schoonmaken kan ik terwijl ik naar een dvd kijk. Mijn fornuis krijgt een keer om de 5 à 6 weken een grote schoonmaakbeurt met een sodasopje, ook iets wat ik zittend kan.  

En op de momenten dat zelfs dat niet gaat, tja, dan probeer ik mezelf voor te houden dat ik gewoon maar even moe ben en dat het later wel wat beter zal gaan. Als er een ding is dat ik sinds de riziv-toestanden heb geleerd, dan is het dat ik mezelf niet te  veel op de kap moet zitten. Dat doen anderen al ruimschoots in mijn plaats.

12:15 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

goed artikel.

Gepost door: Schoonmaakbedrijf Amsterdam | 24-09-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.