24-08-08

Toile cirée

 

 blog it

Martha Stewart maakt er kussens van. Geen slecht idee, op zich.

het deed mij aan iets denken. Vroeger bij ons thuis lag er op tafel altijd zo'n vinyl tafelkleed. Nen "twalsiree" heette dat. Die moesten regelmatig vervangen worden en dan ging Oma op de markt een nieuw stukske kopen. In later jaren viel mij de twijfelachtige eer toe om mijn mening te mogen geven over het te kiezen dessin. Ik vond ze helaas haast allemaal afschuwelijk, dus was het vaak een kwestie van het minst erge aan te wijzen. Of toch op zijn minst de kleur die het minst vloekte met de rest van het interieur. Daar was ze niet zo goed in, ons Omaatje.  

Ondertussen weet ik waarom die twalsirees zo vaak moesten vervangen worden. Uit pure nostalgie dacht ik, toen ik hier kwam wonen, ook een twalsireeke op tafel te leggen. Mijn tafel heeft haar beste tijd gehad, dus er moest sowieso iets op. Bovendien makkelijk af te wassen, dacht ik, goed voor mijn poezewieterkes. En ik had er eentje gevonden met een aanvaardbaar dessin, zodus waarom niet. 

Blijkt dat diezelfde poezewieterkes de reden zijn waarom twalsirees bij ons nooit lang meegingen. Op twee weken tijd hadden ze hem finaal aan flarden getrokken. Sindsdien hou ik het wijselijk op stoffen tafelkleden.

Het enige probleem is dat vinyl minder schuift dan stof. Nu vind ik bij het opstaan mijn tafellaken vaak in een rolletje tegen de fruitmand. Of het tafelkleed half van de tafel af, alleen nog vasthangend aan de fruitmand die tot op het randje geschoven is.

11:45 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.