18-08-08

Grote werken in de tuin

Ik heb altijd een zwak gehad voor taken waarbij iets getransformeerd wordt. Van iets chaotisch naar iets ordelijks bijvoorbeeld. Zeg maar klasseren: je vertrekt van een ongesorteerde hoop papier of boeken en je eindigt met absolute orde. Heerlijk... Maar ook afwassen is zoiets. Eerst heb je een stapel vuile vaat en aan het einde is alles terug blinkend proper. Maar... als ik aanbied om te helpen afwassen bedoel ik ook precies dat: afwassen, niet afdrogen want dat vind ik helemaal niet leuk. Of strijken. Het is dat het me te vermoeiend is, sinds ik ziek werd, maar ik heb daar altijd van genoten. Te zien hoe de kreukels als sneeuw voor de zon verdwijnen. In mijn kinderjaren waren er 2 keukenklusjes waarvoor ik desnoods op de vuist zou zijn gegaan: het bedienen van de snijbonenmolen en de gehaktmolen. Vraag me niet waaraan het ligt, maar er ging iets intens bevredigends uit van beide handelingen. Bovenaan vlees of snijbonen erin en onderaan komt het er keurig "vermeuzeld" uit. Fantastisch!

Sinds vrijdag kan ik het bedienen van een verhakselaar aan dat lijstje van prettige toevoegen. Is hetzelfde principe als de snijbonen- of gehaktmolen. Je stopt er bovenaan een wanordelijke bundel takken erin en onderaan komt dat er keurig vermalen uit. Daar kan je mij gerust een paar uur mee bezig houden. Tenminste, als je me een stoel geeft die hoog genoeg is zodat ik erbij kan gaan zitten.

Het waren hier vrijdag namelijk grote werken, in de tuin. Hulp gekregen bij het vrijmaken van mijn wildernis hierachter. Dat woord mag je gerust heel letterlijk nemen: het groeide onder de deur door, door de spleten van de schuiframen naar binnen en tot op het dak van de veranda. Braamstruiken... Echt een ellende is dat, woekert als gek.

Nou, zei AV, mijn hulp van de dag, laconiek toen de deur open ging, Livingstone moest zich ook door het oerwoud heenwerken en daar zaten zelfs vieze beesten in. Hangt er allemaal vanaf wat je vieze beesten noemt natuurlijk. Leeuwen of tijgers zijn we niet tegengekomen, maar wel heelder hordes spinnekoppen. De eerste meter was het ergst. De hordeur kon maar op een klein spleetje open en van daartussen moesten we de eerste takken zien door te knippen. We waren wel goed voorzien: diverse snoeischaren, takkenknippers, speciale handschoenen tegen takken met doorns en vooral, die verhakselaar.

Eens de hordeur vrijgemaakt was, ging het toch al een beetje beter. Terwijl AV zich verder een weg hakte door de brousse, verhakselde ik de takken. Ik moet zeggen, dat is een gerief, hoor, bij dit soort onderneming. Alleen had het ding wat last met het snoeisel van de aucuba. Zijn nogal vlezige takken en bladeren. Dan verstopte het en was het even knoeien om het spul terug op gang te krijgen. Eigenlijk was het enige probleem bij dat verhakselen dat mijn ademhalingswegen wat te gevoelig zijn voor de dampen die daarbij vrijkomen. De braamstruiken en de berk, daar kon ik echt niet tegen. Dat zal wel met mijn berkenstuifmeelallergie te maken hebben. AV was er niet gerust in. Is namelijk arts en kreeg al meteen waanbeelden van ik die een gigantische allergie-aanval kreeg terwijl zij niks daartegen bijhad. Maar het ging wel, alleen moest ik niet met mijn neus vlak boven dat spel gaan hangen.

Heel erg ver zijn we helaas niet geraakt, maar dat had ik niet anders verwacht. We hebben van 12 tot 18u gestaag doorgewerkt. Lunchpauze tussendoor en enkele rustpauzes voor mij. En... ik denk dat we ongeveer een derde van de tuin hebben kunnen vrijmaken... Het meest problematische deel weliswaar: aansluitend bij het huis, op het dak, rond de dakgoot enzoverder. De rest zal voor een andere keer zijn. Zal ook duidelijker zijn in de herfst. Eens de bladeren afvallen zijn het nog maar alleen takken om te snoeien en dan zie je ook beter hoever je staat.

Enfin, ik kan nu toch al terug mijn deur opendoen. Dat betekent dat ik ook het berghok kan uitruimen en gebruiken. Nu zit ik alleen nog met het probleem dat al de wortels nog in de grond zitten. Maar beetje opzoekwerk op het web leerde me dat de best truuk daarvoor is om de grond enkele weken tot maanden af te dekken met goed vastgezette zwarte plastiek. Dan komt er geen licht, lucht of water aan en sterft al het onkruid daaronder uiteindelijk af. Het is te proberen.

En dan is er nog het probleem van het snoeiafval. Moet ik eens voor gaan horen. Je kan in het containerpark terecht, maar dan zit je weer met de tickettenaffaire. Er zijn ook ophalingen, maar daar spreken ze alleen van samengebonden takken op hun site. Wat ik heb zijn grote zakken verhakseld groen.

In ieder geval, het was "een grote sprong voorwaarts". Heel blij dat het achter de rug is. maar heb wel heel het weekend nodig gehad om terug normaal te functioneren...

20:56 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Waarom bewaar je dat verhakselt materiaal niet.
Je maakt er een berg van. Je legt er een stuk plastiek op en het wordt de beste compost van de wereld.
De plaatst waar het ligt daar groeit geen onkruid, Leg je meer dan 8cm dik , dan verstikt het onkruid eronder.
Verhakselt onkruid is een zege voor de tuin.
Groetjes
Andrea

Gepost door: Andrea | 18-08-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.