06-08-08

Kleine ruimtes

Als je die toedoet, ben ik weg, zei een bezoekster onlangs toen ik aanstalten maakte de rolluiken neer te laten. Bleek dat ze een hekel had aan rolluiken. Zo kom je na vele jaren vriendschap soms toch nog iets nieuws te weten over elkaar :-) .

Heel vreemd vond ik dat, want ik ben dol op die rolluiken. Zalig om ze 's avonds te kunnen neerlaten en je zo helemaal af te kunnen sluiten van de wereld daarbuiten. Lekker knus in mijn eigen nest.

Ik moest aan dat voorval terugdenken vanmiddag. ik zat in de auto bij een medewerkster van Familiehulp. Het was enorm warm. Als het u stoort, doe ik de vensters wel dicht, zei ze. Dat vond ik grappig. Je moet namelijk weten, Oma had bij het rijden altijd haar venster wijd openstaan. Ook in de winter... Mijn broers en zussen en ik weten dan ook heel goed hoe het is om in het hartje van de winter klappertandend naast haar te zitten. Oma, mag het venster een klein beetje meer dicht, smeekten we dan. Dat werd dan een heel klein beetje. Ik moet lucht hebben, stribbelde Oma tegen.

Eigenlijk heb ik me pas na haar dood gerealiseerd dat dat waarschijnlijk niet zozeer met lucht als wel met claustrofobie te maken had. In een lift kreeg je haar ook niet, ons Omaatje, alleen als het echt niet anders kon. De deur tussen haar slaapkamer en de mijne stond altijd open. En, voor de insiders, ik denk dat de wc-deur hier ook daarmee te maken moet gehad hebben.

Voor mij is dat iets onvoorstelbaars, die angst voor kleine ruimten. Mijn idee van een perfecte zetel is dit:

 blog it

Maar dan nog groter en wijder, met langs de andere kant een smallere opening en een gordijntje dat je kan toetrekken. Enfin, een grotje dus, en hol waar je helemaal kan inkruipen. Dat lijkt me echt zalig: je benen opgetrokken, boek erbij, kat op schoot, hmmm.

Wat dat betreft, ben ik echt wel net zoals mijn geliefde huisdieren: hoe kleiner het holletje, hoe beter. Ik rol me in bed ook helemaal in mijn dekens, zelfs in de zomer. Mij geeft dat een heerlijk veilig gevoel.

Niet dat ik vrij ben van angsten. ik heb soms last in grote winkels. Zoals de ikea bijvoorbeeld. Was er vandaag langsgegaan voor een nieuw voorraadje dozen. Maar ik was heel snel terug buiten. Voelde me plots benauwd. Gevoel dat ik elk moment kon flauwvallen. Geen idee waaraan dat ligt eigenlijk. Ik heb het ook niet altijd. ik weet alleen dat het iets te maken heeft met het formaat van de winkel. En dat ik, als het me overvalt, moet maken dat ik daar zo snel mogelijk buiten ben.

Maar kleine ruimtes, nee, daar heb ik geen last van.

23:34 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Raar ! Ik zou niet in een klein huis kunnen wonen, maar dat heeft meer te maken met mijn jeugd. Rijkswachtershuizen waren niet bepaald ideaal voor het wonen met zes. Vandaar.

Kleine ruimtes ? Ik zou 't niet weten. Niet dus, anders had ik het wel geweten.

Ik heb vroeger wel altijd een tegenzin gehad om in tunnels te rijden, maar toen ik eens, zonder nadenken zélf aan het stuur zat en onverwacht voor de Elbtunnel stond heb ik mezelf eens goed de les gespeld. Het zijn nog steeds niet mijn geprefereerde ruimtes -als er iets gebeurd en ik moet daar file doen, stap ik er te voet uit, gegarandeerd- maar ik ga me niet meer ellendig voelen terwijl ik er doorrijd.

Ikea ! Daar ga ik, in de mate van het mogelijke, niet binnen, dat is gewoon een onmogelijke winkel.

;-)

Gepost door: ms | 07-08-08

Reageren op dit commentaar

tja mijn probleem met tunnels was - en als ik eerlijk ben: is nog steeds - dat ik bang ben te dicht tegen de wanden te rijden. Idioot maar dat heb je nu eenmaal met van die irrationele gedachten. Wat ik ook nog altijd niet graag doe is over een viaduct rijden. er ligt er hier zoeentje in de buurt, en daar kom ik maar uiterst zelden op, hoor. Hoogtevrees heb ik wel :-)

Gepost door: Schaduw Zijde | 07-08-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.