31-07-08

Prozac

Artikel gevonden in mijn feedreader.

clipped from weetlogs.scilogs.be
Eind februari bracht een Britse studie aan het licht dat de nieuwe generatie antidepressiva – denk maar aan Prozac, Seroxat en Efexor – voor mensen met een matige tot lichte depressie evenveel effect heeft als placebopilletjes. Alleen voor mensen met een heel zware depressie zouden antidepressiva beperkt werken. Voor wie al jaren emo-medicatie slikt, zal dit nieuws een wrange nasmaak hebben. En zal het veel vragen doen rijzen.
 blog it

Het is al wel iets van een tijdje terug, maar door mijn internetloze maanden loop ik wat achter, hé.

Waarom viel dit mij op? Wel, ik gebruik zelf Prozac. Ik kreeg het destijds door mijn huisarts voorgeschreven kort nadat ik ontslagen was. Een tijdlang heb ik het redelijk stipt genomen, de periode dat ik aan mijn studies kunstgeschiedenis begonnen ben tot aan het overlijden van Oma. Daarna heb ik het dan door de financiële en andere toestanden een tijdlang heel onregelmatig en tenslotte helemaal niet meer genomen. Maar na mijn ziekenhuisopname in 2006 ben ik terug mee begonnen. Waarom? Ik voel me er echt beter bij.

Toen mijn dokter er destijds mee afkwam, dacht ik: oei, prozac, dat is toch dat zogezegde wondermiddel waarover zoveel te doen is geweest. Als je het 's ochtends neemt, zei mijn dokter, zal het je helpen om overdag actief te zijn ipv 's nachts. Wat dat betreft was ik toen al zo wanhopig dat ik om het even wat zou geprobeerd hebben. Wie ook met slaapproblemen kampt, zal wel bevestigen dat er een moment komt waarop je echt alles zou doen, als het je maar in slaap kan brengen.

Doet prozac dat, mij overdag activeren? Wel, dat weet ik na al die jaren eigenlijk nog steeds niet goed. In zekere zin wel, als ik erin slaag om het een tijdlang trouw rond ongeveer hetzelfde uur te nemen, dan lukken mijn pogingen om mijn slaapwaakritme te fatsoeneren beter dan als ik het niet neem of op onregelmatige tijdstippen. Maar een wondermiddel is het zeker niet.

Het probleem blijft dat het met een wazige en overgestresseerde kop moeilijk is om stipt medicatie te nemen. En voor de kritikasters, alhoewel ik moet toegeven dat ik altijd wel een onregelmatig levende persoon ben geweest, ik ben er wel jarenlang in geslaagd om de pil te nemen, en dat moest ook elke dag op een bepaald uur. Toen had ik daar geen moeite mee. Maar met diezelfde pil ben ik op de duur gestopt, precies omdat ik dat dus niet meer kon, elke dag op hetzelfde uur eraan denken een pilletje te nemen. Ik heb al vanalles geprobeerd: voor mijn neus leggen, wekker opzetten, pillendoosje met alarmsysteem, plakbriefjes ophangen, op mijn hand schrijven,... bijkomend probleem met medicatie die meer dan een keer per dag moet genomen worden. Miserie want dan moet ik op een of andere manier onthouden dat ik ze al genomen heb. Ook op dat vlak al talloze trukjes geprobeerd, maar zonder veel succes. Eerlijk gezegd, het enige wat volgens mij echt helpt is iemand die me zegt, pak nu je pillen in, en die dan erbij blijft staan tot ik ze effectief ingenomen heb. Maar ja, bij gebrek aan sprekende huisgenoten... En een hond zou je misschien nog kunnen trainen, maar katten... ;-)

Enfin, ik en pillen, het is een vicieuze cirkel. Maar goed, op de momenten dat ik er toch op een of andere manier in slaag, lijkt prozac mij echt wel te helpen. Om te beginnen haalt het omzeggens de scherpe kantjes van mijn gevoelens af. Ik weet niet of dit duidelijk is. Zonder prozac zijn de putten dieper en het is moeilijker om eruit te klimmen. Niet dat ik met prozac hypergelukkig en zorgeloos ben, maar het gaat toch beter dan zonder. het is net een beetje draagbaarder. En dat vind ik al genoeg.

Is dat een placebo-effect? Eerlijk gezegd kan mij dat niet schelen. Misschien zou ik, zoals in het artikel wordt gesuggereerd evenveel baat hebben bij een niet-medicamenteuze behandeling. feit is wel, prozac wordt terugbetaald, niet-medicamenteuze behandelingen niet. Trouwens, over de effectiviteit van psychotherapie bestaan ook twijfels. Herinner me gelezen te hebben over een experiment waarbij mensen een bandje met een geruststellend "mm, mm" gemompel te horen kregen ipv een therapeut en dat bleek wonderwel evengoed of even slecht te helpen.

Als het psychisch is, moet het middel wellicht ook psychisch zijn, denk ik: wat helpt, is dat waarvan je gelooft dat het helpt. Geloof je in pilletjes, dan zullen de pilletjes je helpen. geloof je dat je van bidden beter wordt, dan zal dat helpen. En wat maakt het dan nog uit, waarvoor je kiest? We mogen al blij zijn dat er tegenwoordig keuze is.

Maar dat Prozac een wondermiddel is, waarvan je hele persoonlijkheid kan veranderen, zoals ze destijds beweerden? Het anti-verlegenheidsmedicament, de feel good pil? Sorry, maar daar geloof ik allemaal niet in. Toch niet op basis van mijn eigen ervaringen. Ik heb mijn persoonlijkheid nog nooit weten te veranderen, ook niet op de momenten dat ik mijn pilletjes trouw inneem. Het is een hulpmiddel, maar mirakelen moet je er niet van verwachten.

Wat ik er wel aan apprecieer, is dat ik mij met Prozac nooit een moment suf heb gevoeld, wat ik bij andere psychofarmaca praktisch altijd wel had. Ik wil gerust een pilletje slikken om mij beter te voelen, maar als ik me daardoor dan suf voel, dan mag je je pilletjes wat mij betreft opstoken. Ik ben vanzelf al suf en wazig genoeg. Zodus, dan toch maar leve de prozac :-)

22:08 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (1) | Tags: prozac, placebo |  Facebook |

Commentaren

Ik ben het helemaal met je eens. Als je er baat bij hebt, en je functioneert er goed bij waarom dan niet?

Gepost door: Nathalie | 23-09-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.