01-09-07

Alles heeft een reden

Grappig dat Jeroen in zijn reactie op een van de posts hieronder schrijft over dat boek dat het idee uitwerkt dat alles gebeurt om een reden. Want dat is een idee waarover ik de laatste tijd wel wat over nagedacht heb. Lijkt overeen te komen met iets waar ik zelf sterk in geloof. Namelijk dat je ook uit de vreselijkste dingen die je overkomen toch altijd nog wat positiefs kan halen, al was het maar een levensles. Zij het dan dat ik nooit zover zou durven gaan om te beweren dat slechte dingen je overkomen om een reden. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar voor mij zit er iets verkeerds aan het idee dat iets slechts je zou overkomen opdat je er iets goeds uit zou leren. Maar misschien wordt dat duidelijk bij lezing van het boek. Heb het alvast gereserveerd in de bib.

Waar ik vooral over nagedacht heb is dat heel die riziv-toestand op een vreemde manier goed is geweest voor mijn zelfvertrouwen. Wat mij in heel die zaak blijft overeind houden is hoe onrechtvaardig het allemaal is en hoe onverdiend en onterecht.

Vooral dat laatste is het kernwoord. Mensen met een gebrekkig zelfvertrouwen zijn geneigd om de oorzaak van al hun problemen bij zichzelf te zoeken. Hebben ze geen vrienden, dan is dat omdat ze dat ook niet verdienen. Gaat hun auto kapot, dan is dat uiteraard, zelfs als dat niet aangetoond is, omdat zij iets verkeerd gedaan hebben en hem daardoor hebben kapot gemaakt. Met andere woorden, alle slechte dingen die je overkomen zijn eigenlijk je eigen schuld, je hebt het op een of andere manier zelf uitgelokt.

Dat soort gedachten, daar heb ik altijd in hoge mate last van gehad. Wat er mij ook overkwam, ik slaagde er altijd wel in om een reden te vinden waarom het eigenlijk mijn eigen schuld was. Ik herinner me nog dat mijn Psychologe dan zei: jamaar, dat ligt toch niet aan jou. En met mijn verstand kon ik haar volgen, hoor, maar diep vanbinnen niet. Daar bleef het knagen.

Heel dat gedoe met het riziv is anders, omdat dit eigenlijk de eerste keer was dat ik echt geen reden kon vinden waarom het mijn eigen schuld zou zijn. Ik heb dit niet uitgelokt. ik kon er niks aan doen. Het was niet mijn schuld en ik heb het zeker, heel zeker niet verdiend. Ok, blijkbaar heb ik geen al te best genetisch materiaal dat mijn lichaam het al op mijn 35ste liet afweten. Maar dar kan ik uiteraard niks aan doen. Ik ben geen hypochonder, de klachten die ik heb zijn echt, ook al hebben dokters er geen "bewijzen" noch een oplossing voor. Het is ook niet mijn schuld dat dezelfde dokters die mij 4 jaar geleden zegden dat ze me niet konden helpen om beter te worden, dat kleine detail niet in hun verslagen opnamen en nadien ook ontkennen dat ze dat gezegd hebben. Ik kan er niet aan doen dat dezelfde dokter die in haar verslagen suggereert dat al mijn problemen te wijten zijn aan mijn overgewicht, in diezelfde verslagen nooit heeft vermeld dat ik voor zij mij begon te behandelen met succes een dieet volgde, iets waarvan zij zelf zei dat ik ermee moest stoppen en waarvan het resultaat door haar behandeling compleet teniet werd gedaan.

Ik heb er nochtans naar gezocht, hoor, naar manieren waarop ik de "schuld" bij mezelf kon leggen. Raar is dat eigenlijk, dat je dat doet. Ik denk dat het een eigenlijk controle-kwestie is. Als iets je eigen schuld is, dan heb je er in zeker zin wel controle over. Je kan jezelf dan wijsmaken, de volgende keer pak ik het beter aan, zal ik de fouten die ik nu gemakt heb vermijden. Ik ben - dat moet ik toegeven - iemand die graag de touwtjes in handen heeft. Niks zo vreselijk voor mij als situaties waarin mijn lot van anderen afhangt.  Ik leg echt, echt, echt niet graag mijn leven in de handen van iemand anders.

Maar in deze situatie vond ik echt niets dat ik had kunnen doen om het te vermijden. En alhoewel ik daardoor machteloos sta, is het anderzijds ook verlossend om te weten dat mij geen schuld treft. Vooral de ervaring dat ik dat wat me overkomt, niet verdiend heb. Dat ik veel beter verdien. Dat maakt een enorm verschil. Het is onrechtvaardig en dat maakt me kwaad. Waar halen ze daar bij het riziv het recht om zo met een mens om te springen? Om zo met mij om te springen, zo over mij heen te lopen. Ik heb alle recht om daar boos over te zijn en dat sterkt mij.

Dit gezegd zijnde zou ik het allemaal toch liever niet meegemaakt hebben.

00:19 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek |  Facebook |

Commentaren

schuld De schuld bij mezelf leggen ken ik maar al te goed hoor. Alles wat slecht gaat is mijn fout, alsook mijn gezondheid zelfs, mijn ogen, maar ook als het slecht gaat met iemand anders denk ik soms stiekem "ligt het nietaan mij". En dit klopt niet.
Ik moet telkens horen van mijn therapeute dat het niet zois, alsook van mijn vriend.... En rationeel begrijp ik het heel goed hoor, maar emotioneel????
Als ik lees wat sommigen meemaken met het Riziv, ik vind dat erg. Ik heb nu op dat punt geluk, dat ze heel gemakkelijk zijn tot nu toe.

Gepost door: ambereyes | 05-09-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.