22-08-07

Ik leef nog, hoor

Ik heb hier al een hele tijd niks meer geschreven, ik weet het. Het ging niet, ik voelde me te slecht in mijn vel. Het was me allemaal te veel. Ik ga niet zeggen dat ik me even slecht voelde als vorig jaar, maar het ging toch weer flink die richting uit.

Vandaag was er een klein overlegje met iemand van familiehulp en van de psychiatrische thuisbegeleiding. Dat heeft me enorm geholpen. Heeft me terug het gevoel gegeven dat ik ergens terechtkan, want dat gevoel had ik al een hele tijd niet meer.

Niet dat de bereidheid er niet is, hoor, dat heb ik tijdens dat gesprek wel begrepen. Ik denk dat het een communicatieprobleem is dat vooral te maken heeft met het feit dat ik het zo moeilijk vind om hulp te vragen.  Op twee vlakken. Enerzijds om aandacht te vragen voor mezelf, voor wie ik ben en waar ik mee worstel. Bij het minste gevoel van afwijzing of onbegrip, klap ik toe en denk ik, ok, ik zal alleen mijn plan wel trekken. Dat ligt heel erg gevoelig bij mij. Sinds ik wat afweet over het concept hooggevoeligheid weet ik wel dat ik waarschijnlijk vaak een gevoel van "afwijzing" krijg, terwijl dat helemaal niet zo bedoeld is. Maar ik reageer daar - door heel mijn voorgeschiedenis - zo fel op dat het voor problemen en communicatiestoornissen zorgt. Te meer omdat hulpverleners niet noodzakelijk zelf hsp-ers zijn en dan ben je eigenlijk Nederlands aan het spreken tegen een Chinees, bij wijze van spreken.

Anderzijds omdat ik het zo moeilijk gezegd krijg. Als ik het mag opschrijven, geen probleem, maar vraag me alstublieft niet om het te zeggen... Tussen mijn pen en mijn hoofd ligt er blijkbaar een directe verbinding, maar tussen mijn tong en datzelfde brein is het een boemeltrein die over Gent rijdt om van Brussel naar Antwerpen te geraken.

Dat alles maakt dat ik me niet begrepen voel. Telkens weer zie ik bij hulpverleners allerhande de idee opduiken dat ik "geactiveerd" zou moeten worden, aangemoedigd. Met andere woorden, er wordt tegen mij gezegd dat ik mijn best moet doen, dat ik me niet mag laten gaan, enz. Terwijl dat helemaal niet het probleem is. Ik heb vooral begrip nodig, en ik moet weten dat ik ergens terechtkan om hulp te vragen als het niet gaat. En dat ik daar dan écht terechtkan, zonder me eerst te moeten verantwoorden; of te horen te krijgen dat er nog helemaal geen probleem is, dat ik maar eens moet terugkomen als dat wel zo is; of dat ik toch echt eens moet proberen het zelf op te lossen. Zou ik hulp vragen als ik het alleen aankon?

Begrip, dat is cruciaal. Alleen al dat ene korte gesprek vandaag heeft ervoor gezorgd dat ik het terug zie zitten. Alleen daardoor heb ik de fut gehad om een aantal mensen te mailen die al heel lang op een antwoord aan het wachten waren. Tegen mij zeggen dat ik mijn best moet doen, dat is zo onrechtvaardig. Razend word ik daarvan, altijd weer (wat dan oiok weer verkeerd geïnterpreteerd wordt). Ik doe mijn best. Maar probeer maar eens een onkomelijke berg te beklimmen, op je knieën, zonder dat je op hulp kan rekenen (of toch dat je dat gevoel hebt) en terwijl je bij iedere stap voorwaarts twee stappen achteruitglijdt. 

Met een heel klein beetje begrip, echt onvoorwaardelijk begrip, zonder enige veroordeling uitgesproken, met een heel klein sprietje daarvan kom ik al ontzettend ver. Dat moedigt mij aan. Tegen mij zeggen dat ik mijn best moet doen, ontmoedigt mij. Dan voel ik me pas echt waardeloos.

16:06 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dagboek |  Facebook |

Commentaren

fatima! wat een geluk je terug te 'zien'! ik was echt ongerust. inderdaad, één zin is al genoeg, soms. zoals mijn oncologe tegen mij zei: "val maar, val zo diep als je wil, maar ik houd je vast en trek je weer naar boven, ik laat je nooit los".
Of zoals een zin je helemaal in de put kan duwen: "nu niet flauw doen! zo kennen we je niet!" - van dezelfde orde als 'doe je best' of, even gruwelijk 'herpak je'.

Gepost door: saskia | 23-08-07

Reageren op dit commentaar

:) Begrip is toch zo belangrijk. Ik ben blij dat je dat nu hebt.

Gepost door: ambereyes | 27-08-07

Reageren op dit commentaar

maar wie is nu weer de auteur Ben momenteel een beetje vreemd, maar interessant boek aan het lezen: "Alles heeft een reden" van kweethetniemeermaariklaathetjenogwelweten
Hierin wordt alles wat je meemaakt herleid tot 10 basisredenen. Dat brengt tenminste een beetje eenvoud in smens leven. Misschien wel iets voor jou om te lezen, het leest bovendien erg makkelijk.

Gepost door: Jeroen (de kampioen) | 28-08-07

Reageren op dit commentaar

@Saskia: amai, zo iemand als jouw oncologe zou ik ook wel willen. Misschien moeten wij samen maar eens een blog/site starten over: hoe (niet) omgaan met zieken. Ervaring zat.

@Jeroen-kampioen: Hé, dat is lang geleden! Hoe gaat het ermee? Dat boek, " target="_blank">http://zoeken.bibliotheek.be/?q=Alles+heeft+een+reden"> misschien?

Gepost door: Schaduw Zijde | 28-08-07

Reageren op dit commentaar

html tiens, in dit vakje kan je blijkbaar geen html stoppen.

Gepost door: Schaduw Zijde | 28-08-07

Reageren op dit commentaar

inderdaad dat is het!

Gepost door: Jeroen | 29-08-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.