01-05-07

Leeslijst 2006-2007

Mijn leeslijst van 2006 en van het begin van dit jaar spreekt boekdelen: amper 52 titels, waarvan 17 historische detectives, 3 leeskringboeken waarvan 2 voordien al eens gelezen) en 10 non fictie. Hierbij zijn dan nog de strips niet inbegrepen. Voor iemand die normaal gezien alles leest wat los en vast zit is dat een zéér prover resultaat. Mijn hoofd heeft echtniet naar lezen gestaan. Nog steeds niet, al is het al wat gebeterd.

Eerst was ik te droevig om te kunnen lezen. Zolang ik niet aan al mijn problemen dacht, voelde ik me wel rustig, maar toch, een grotere leesinspanning dan detectives en strips kon ik niet aan. Nadien was ik te gestresseerd, te hyper. Omdat ik toen wel al mijn zorgen onder ogen zag en die zijn te groot, groter dan wat ik aankan, net zoals ik van meet af aan heb gezegd.

Wat heb ik dan wel gedaan in plaats van lezen? Eerst op alle mogelijke manieren creatief bezig geweest plus mijn huis opgeruimd. Daarna, in mijn hyperperiode, veel tv gekeken en veel aan de pc gezeten, niet zelden om domweg urenlang spelletjes te spelen. Nu nog. Meer dan dat zit er meestal niet in.

Ik vind geen rust, dat is het probleem. Zelfs niet tijdens avondwandelingetjes op mijn favoriete plekjes, rustige landweggetjes. Mijn hoofd maalt. Er is te veel om aan tedenken, om in het oog te houden, te doen. Ik weet met mezelf geen blijf.

Het doet me denken aan iets wat ik ooit meemaakte als kind, ik denk dat ik toen een jaar of 6 was. Ik was met mijn grootouders in een speeltuin. Er was een speeltuig, dat de Vliegende Hollander werd genoemd. Een soort schommel, maar dan met een 10-tal zitjes. Er zaten al een heleboel grote kinderen op, maar Opa wist toch nog voor mij een plekje te vinden. Het ding ging keihard. Veel te hard, ik kon niet meer vasthouden en donderde eraf. Achteraf bekeken kan ik me eigenlijk niet eens indenken dat ik uit eigen beweging zou gevraagd hebben om erop te mogen. Ik was een zeer angstig kind, ik vond speeltuinen absoluut niet leuk. Behalve een schommel vond ik er eigenlijk niks aan, en zelfs daarop moest het heel rustig gaan (vooral niet duwen!!!).

Ik voel me nu zoals ik me voelde op dat speeltuig. Het gaat te hard. Eigenlijk wil je eraf maar dat kan niet. Dus zit er niks anders op dan vasthouden. En als je pech hebt, hou je het niet uit en tuimel je eraf. In zekere zin voelde ik me een stuk beter toen ik nog mijn ogen dichthield en mijn problemen probeerde te negeren...

Met dank aan het riziv,dat me in deze schitterende situatie bracht...

12:30 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leeslijst, bedenkingen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.