13-04-14

Moestuinieren

Planten zijn echt iets wonderlijks. Je stopt een zaadje in de grond, je geeft dat water en zonlicht en wonder boven wonder, een tijdje later komt er zowaar een plantje uit de aarde piepen.

De eerste keer da ik dat mirakel mocht meemaken zat ik nog op de lagere school. We legden wat watten op een schaaltje, strooiden daar zaadjes op en hielden het vochtig. Zie je, zelfs geen aarde nodig.

Ondertussen heb ik geleerd dat zelfs die watten niet hoeven. Je stopt een theelepel zaadjes in een bokaal, je giet er water bij en laat ze 1 dag weken, je bindt daar een doekje over en dan zet je het potje ondersteboven in het afwasrek zodat het kan uitlekken. De volgende dag hou je met met doekje en al onder de kraan. Je laat het water maar stromen zodat ze zaadjes er goed in kunnen zwemmen. Dan zet je het terug op zijn kop om uit te lekken. En dat herhaal je dag na dag totdat je potje vol met kiemgroente is gegroeid.

Wat een levenskracht zit daarin, in zo'n klein zaadje... Snij eens een tomaat open en kijk naar de zaadjes. Niet groot, hé. Op 9 maart heb ik voor het eerst zo'n zaadjes geplant. We zijn een maand later en mijn plantjes zijn al zo'n 15 cm groot. Dit was op 25/3

1499586_10203581322480674_1961399226_n.jpg

Zo waren ze begin deze week:

104_6082.JPG

En dan moet je bedenken dat zelfs bomen beginnen uit zaad dat totaal in het niets verzinkt naast een volwassen boom. Daar kan ik dus echt niet bij :-) Het is nu toch al pakweg 40 jaar dat ik het proces ken, maar het blijft me verbazen. Wie heeft het zich toch ooit in het hoofd gehaald dat wij mensen het summum van levende wezens op aarde zouden zijn?

 

Charles Demuth Art

Dames en heren, graag even jullie aandacht voor het spel met bovenstaande naam!

Het is van de hand van Ainars, een Letse game maker, wiens spelletjes ik bijzonder graag speel. Voor dit spel gebruikte hij een aantal werken van de Amerikaanse kunstenaar Charles Demuth, die mij - moet ik toegeven - compleet onbekend was. Maar het werk heeft wel iets.

In combinatie met een leuk folkmuziekje en grappige sound effects heeft het geleid tot een kort, zeer eenvoudig maar fijn spelletje. Ongewoon voor Ainars, maar ik heb zo de indruk dat die wat aan het experimenteren is met iets nieuws. Maar wel helemaal van het soort zoals ik ze graag tegen kom op het wondere web :-) Beetje de sfeer van Wogger en Haluz, maar een tikje abstracter. 

Wil je het ook spelen? Klik dan HIER.

07:22 Gepost door Schaduw Zijde in Digitale wereld, Games | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-14

Zeer vreemd

Er is een nieuwe hype op Facebook: groepen gewijd aan een bepaalde gemeente. "Ge zijt van [vul stad naar keuze in] als ge" en dan mag eenieder die zich geroepen voelt  de zin aanvullen met wat hij/zij wil. Nostalgie in de hoogste graad. Heerlijk als je daarvan houdt ;-) Ik hou daarvan :-) Ik hou ook van de stad waarin ik al bijna 50 jaar woon. Ik ken ze van binnen en van buiten, en zie op veel plaatsen nog steeds wat er vroeger was, voor dat wat er nu is, er kwam. En voor dat soort herinneringen is dit soort groepen een schatkist. Ik ben er dus behoorlijk actief op, op de groep "Ge zijt van Vilvoorde als ge" :-)

Dat maakt dat je ook nieuwe mensen leert kennen, natuurlijk. Want Facebook is eigenlijk zo'n beetje als je stamcafé: je raakt soms al eens met iemand aan de klap. Zo raakte ik aan de babbel met iemand die nog in dezelfde straat als ik gewoond heeft. Nu liet die op een bepaald moment zijn vroegere huisnummer vallen. En die deed bij mij een belletje rinkelen. Of zeg maar gerust een klok.

Waarom? Wel... Eind vorig jaar kreeg ik een mailtje. Of ik geïnteresseerd was om mee te werken aan een boek dat zal gepubliceerd worden n.a.v. de herdenking van het feit dat het dit jaar 50 jaar geleden is dat België zijn grenzen openstelde voor ondermeer gastarbeiders uit Marokko. Mijn vader was een van hen. Hij was hier al meteen in 1964. De enige foto die ik van hem heb, is gedateerd: eind juli 1964. Hij staat er samen met mijn moeder en mijn grootouders op. Van mij was nog geen sprake, ik werd pas eind 1965 geboren.Maar de relatie was er al wel, dus ergens tussen februari en juli moet het koekenbak geweest zijn tussen die twee, om het met een volkse uitdrukking te zeggen.

Ik ben dus voor dat boek een stukje aan het schrijven over mijn vader. En daarom heb ik de weinige feitelijke info die ik over hem heb op mijn buro liggen: die foto en een kopie van mijn geboorteakte. Dat en wat ik onthouden heb uit wat vooral Oma en in veel mindere mate mijn moeder zelf mij over hem hebben verteld.

Hij woonde, volgens die geboorteakte, wat verderop in mijn straat. Ik ben er onlangs nog langsgereden om te checken welk huis het juist was. Dat had ik al jaren eerder kunnen doen, maar al wat met mijn vader te maken heeft, is altijd al erg pijnlijk voor mij geweest. Ik had waarschijnlijk meer over hem kunnen weten, had ik meer vragen gesteld. Maar wat zou ik dan meer geweten hebben. Hij is dood. Al wat ik over hem te weten kan komen is sowieso uit tweede hand en dus subjectief.

Zijn overlijden was een van de aanleidingen tot wat vermoedelijk de eerste depressie was, waarmee ik in mijn leven te kampen kreeg. Ik was amper zes en het woord depressie was toen onder het brede publiek niet echt een gangbaar begrip. Rouwverwerking ook niet. Maar ik rouwde wel en zeer diep. Mijn vaders dood is, denk ik, nog steeds een van de diepste wonden in mijn bestaan. Ik kende hem niet, die vader, was me op dat moment zelfs nauwelijks bewust van het feit dat ik een vader had, en uitgerekend het eerste moment waarop ik me daarvan bewust werd, was het moment waarop ik te horen kreeg dat hij overleden was en besefte ik dat ik hem dus ook nooit meer zou kunnen kennen. Dat is veel om te verwerken voor een kindje van zes. Te meer omdat het - maar daar ga ik nu niet verder op in - niet eens de enige sores was die ik toen aan mijn kleine hoofdje had.

Schrijven over mijn vader was iets wat ik eigenlijk allang wilde doen, dus toen de gelegenheid zich voordeed, greep ik die uiteraard met beide handen. Maar het valt me wel ontzettend zwaar. Eigenlijk was de deadline al enkele weken geleden. Kort ervoor viel ik stil. Ik zat nochtans al halfweg mijn verhaal, maar ik kon het niet meer opbrengen om ernaar te kijken. Zo gevoelig ligt het. Het is nochtans goed, het nadenken over het wenige wat ik weet, heeft me hier en daar tot nieuwe inzichten gebracht. Maar het is keuteren in het verleden en dat weegt emotioneel nogal door.

Omdat ik mezelf niet verder kon krijgen, en de deadline al verstreken was, had ik het eigenlijk zo min of meer opgegeven. En toen kwam er terug een mail. Dat we nog een maandje langer krijgen om eraan te werken. Dat zag ik wel zitten, op die termijn dacht ik dat het me wel zou lukken om verder te schrijven.

En dan vanavond beginnen beide verhaallijnen door elkaar te lopen. Ik zie het huisnummer van die vroeger straatgenoot op het scherm verschijnen. Ik denk, tiens, dat kan niet ver zijn van het huis waar mijn vader woonde. Ik pak mijn geboorteakte erbij en schrik me een bult: hetzelfde adres.

Hoe het afloopt, dat zal iets voor dat boek worden. Waar ik het hier vooral over wil hebben, is hoe vreemd dit alles is. Ik zie er de hand van gene zijde in. Iemand die er nu niet meer is, heeft van daarboven (of waar ze zich ook mogen bevinden) duwtjes gegeven. Is het een toeval dat ik uitgerekend met die persoon aan de babbel geraakte? Wel ja, rationeel gezien moet je dat toeval noemen. Maar hoe rationeel ik voor de rest ook mag zijn, in toeval geloof ik niet. Wat ik me wel kan voorstellen, levendig zelfs, is dat Oma nu aan gene zijde in haar vuistje aan het lachen is, over wat ze bekokstoofd heeft. Zij en Opa samen. En ik vind het niet erg, want die twee, die vertrouw ik volkomen, wat van die kant komt, kan alleen maar goed bedoeld zijn. Maar vreemd is het wel, echt wel héél erg vreemd, nee?

02:19 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-14

Lentekriebels

Beetje in de tuin gewerkt. Moet zeggen dat ik die de hele winter verwaarloosd heb en dat was eraan te zien. Deel van de sempervivums verpieterd door het regenweer. Tja, toen ze nog vooraan stonden zag ik dat en goot ik na elke regenbui de schaaltjes leeg. Ik heb ze nu allemaal samen op mijn tuintafel gezet, dan kan ik er makkelijk bij.  Het probleem blijft dat ik in de winter vaak geen daglicht zie en dan kan ik de tuin niet in. Moet ik iets op zien te vinden.

Maar er waren wel enkele leuke verrassingen. De anemoontjes die ik vorige zomer heb geplant, groeien én bloeien nog steeds :-) Ik heb, nu de bollen overal in aanbieding zijn, er nog wat gekocht. Het zijn leuke plantjes en dat fuchsia is een van mijn lievelingskleuren. Onder de tuintafel staat een viooltje in bloei en de boshyacinth staat al in blad. Ik heb wat zaaigoed liggen voor kruiden en groentjes en die mogen binnenkort ook de grond in, toch alvast binnen op de vensterbank. Ja, hoor, het is lente :-)

Langs de andere kant zit ik aan de voorkant met een plantendief. Ik had onlangs een potje witte narcisjes gekocht en die in de betonblok geplant. Paar dagen later waren ze weg. Gewoon uitgegraven... Is dat nu niet schandalig? Ze weten potverdorie niet eens wat ze gepikt hebben, want ze waren nog niet uit. En dat voor iets van amper 1€. Verbaast me al dat de grijze bladplant in de andere blok blijft staan. Die ziet er nochtans nog altijd schitterend uit, voor zogezegd een eenjarige plant te zijn. Ik denk dat de dief alleen bloeiende planten steelt...

 

18:56 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Fauna en flora, Huis en tuin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-13

Yes, hij doet het!

Mijn orchidee, bedoel ik :-) Enkele maanden geleden vroeg een vriendin me of ik een orchidee wou hebben. Ze had die gevonden op de parking van een supermarkt, vond het zielig en besloot hem te redden. En inderdaad, onder haar begeleiding had de plant al een nieuw blad geproduceerd. Dus dood was hij zeker niet. Dat kan je trouwens aan de wortels zien, leerde ik ondertussen: die moeten groen zijn.

Toen ze me dat aanbod deed, twijfelde ik. Ik heb al vele jarenlang geen planten meer in huis omdat ik ze niet meer in leven kon houden. Vreselijk vond ik dat want ooit had ik echt groene vingers. Maar nu van de zomer had ik in mijn tuin toch ook al een en ander in leven kunnen houden, dus ik dacht: ik probeer het.

Goed, ik opgezocht hoe je die planten moet verzorgen en meer dan een wekelijks voetbadje bleek er niet aan te zijn. Dus, als ik dat in mijn weekplanning schrijf, dan lukt dat wel. het blijft raar voor mij om voor dat soort dingen een weekplanning te moeten maken, maar als ik het niet doe, tja, dan loopt mijn leven compleet uit de hand. Duis maak ik aan het  begin van elke week een planning. Voor de komende twee weken zelfs. Verder vooruit kijken dan dat lukt niet, maar dat vind ik al heel wat.

Goed, ik gaf mijn orchidee elke week braaf zijn voetbadje. maar behalve dat dat ene nieuwe blad langer en langer werd, leek er niet veel te gebeuren. Twee weken geleden stonden er in de carrefour cyclamen in promotie en aangezien ik dat altijd mooie plantjes gevonden heb, besloot ik er een te kopen. En... ik zette hem naast de orchidee, vanuit het idee, dan krijgt hij misschien eindelijk door wat ik van hem verwacht. En in een vaasje twee dahlia's uit de tuin.

104_5328.JPG

104_5327.JPG


Vorige week heeft-ie een keer geen voetbadje gekregen. Ten eerste had ik een heel slechte week, nadat maandag in de Wibra mijn portefeuille gestolen werd. [Overigens, het is momenteel blijkbaar niet veilig in de Wibra in Vilvoorde, er werden nog 2 andere mensen bestolen!] Bovendien, ik denk dat de plant, nu het wat kouder is, sowieso met wat minder toekan. ik zag dat er nog veel condensvocht op de potwand zat aan de binnenkant, dus te droog stond hij zeker niet.

Is het nu, omdat hij het voorbeeld van de andere planten gevolgd heeft, of omdat hij het prettiger vind nu het wat koeler wordt, of omdat ik hem deze week eens niet op de vingers gekeken heb. Alleszins, toen ik hem daarnet naar de keuken bracht voor zijn voetbadje zag ik dat er tussen de bladeren een stengel tevoorschijn aan het komen is. En als ik de info over orchideeën goed gelezen heb, denk ik dat het geen luchtwortel is, maar wel degelijk een bloemstengel.

104_5332.JPG

Wauw! Fantastisch! Trots op mijn plantje, en op mezelf :-)

 

22:02 Gepost door Schaduw Zijde in Fauna en flora, Klein geluk, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-13

Moet je nu horen!

Ik heb mijn fiets terug!!!

Rond 19u reed ik weg, om iets te gaan drinken. Ik ben nog maar net de bocht om of mijn oog valt op iets aan mijn rechterkant. Tegen het hek van het braakliggend veldje daar stond... mijn fiets! Ik zette me snel aan de kant en ging op onderzoek. Blijkbaar zijn de dieven erin geslaagd om de kabel uit het slot te trekken, maar onderaan dat slot zit nog een ijzeren stang die doorheen de spaken gaat en de hele boel blokkeert. Is het nu dat dat pas later geblokkeerd is geraakt of hebben ze de fiets eerst een eindje gedragen om er daar verder aan te prutsen, ik weet het niet. Alleszins, ze moeten het opgegeven hebben en de fiets daar laten staan. Meestal staan daar auto's geparkeerd en daarom zal het me gisteren niet opgevallen zijn. Vandaag was er toevallig een gaatje en daardoor zag ik mijn fietstas.

Heb nu geen idee wat het gaat kosten om het slot te herstellen of vernieuwen. Maar ik ben toch al heel, héél blij dat ik mijn fietsje terug heb. De hemelen zij dank voor slechte dieven :-)

21:56 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-10-13

Fiets gestolen

Soms vraag ik me toch af waarom alles waar ik plezier aan beleef me moet worden afgenomen...

21:50 Gepost door Schaduw Zijde in Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende