Het schaduwenkabinet

Ik heb mijn Schwung terug! Denk ik toch, want mijn ervaring leert me dat ik nooit te snel victorie moet kraaien met dat vege lijf van mij. Temeer omdat de pijn in mijn arm al onmiddellijk is opgevolgd door hoofd- en rugpijn.

Veertien dagen geleden moest ik een echo laten nemen van mijn schouder en nadien vertelde mijn huisarts me dat ik een geknelde schouderpees had. Hij gaf me ook meteen een inspuiting. Al de volgende dag werd ik voor het eerst in meer dan een jaar wakker zonder pijn. Ik was gewoon vergeten hoe dat was :-)

Ik moet zeggen, ik heb me, achteraf bekeken, eigenlijk niet gerealiseerd dat dat niet hoorde te zijn, die pijn. Ik ben pas begin dit jaar naar mijn dokter gestapt, omdat het toen erger werd en ik voelde dat ik helemaal verkrampt wakker werd. Maar eigenlijk had ik voordien ook al pijn.

Dat is begonnen vorig jaar, in de periode dat ik zonder auto zat. Ik moest toen dagelijks mezelf en een boodschappencaddy bus op bus af heisen (en dat mag je letterlijk nemen). Op het eind had ik voortdurend pijn in mijn rechterelleboog. Mijn dokter zei toen dat het een tenniselleboog was. Nu denk ik dat het toen eigenlijk ookal van mijn schouder kwam.

De pijn overdag is toen op een bepaald moment wel gestopt, maar ik bleef wel pijn hebben bij het opstaan. Ik dacht dat hetzelfde soort stijfheid en pijn was dat ik bij het opstaan ook in mijn enkels heb. Daarom heb ik er niet verder bij stilgestaan. Maar zoals gezegd, sinds die ene spuit, geen pijn meer in bovenarm, elleboog noch schouder. Wat me doet vermoeden dat het een met het ander verband houdt. Dokter denk dat dat inderdaad wel kan zijn.

Enfin, het is nu nog een maandje afwachten om te zien of het helemaal beter is. Het is inderdaad wel veel beter, maar ik merk dat ik toch nog niet alle bewegingen aankan. Als het tegen volgende maand niet helemaal beter is, kan ik nog zo'n tweede spuit krijgen. Dat is dus afwachten.

Maar wat nog het beste is, ik voel me terug een beetje mezelf worden. Het is al sinds augustus vorig jaar dat ik me niet helemaal ok voelde. Meer last van vermoeidheid, geen fut, geen energie. Ik was me echt aan het voortslepen en dat was er ook aan te zien. Hier in huis maar vooral ook qua administratie en zo. Ik raakte me vanalles en nog wat hopeloos achterop. Uitstelgedrag ook. En het is vooral op dat vlak dat ik merk dat het beter gaat. De laatste jaren is dat zo'n beetje een barometer voor mezelf: als ik begin uit te stellen in plaats van dingen meteen te doen, dan is er iets niet pluis.

Alleen, het is niet evident om te weten wat er dan niet pluis is. Is het fysiek of psychisch, dat bedoel ik. Het een hangt wel samen met het ander, maar het is niet altijd duidelijk wat de kip is en wat het ei. Ik voelde me de laatste tijd effectief ook psychisch niet helemaal ok. Maar is dat oorzaak of gevolg? Tegen die kwestie loop je altijd weer aan, als je met vermoeidheidsklachten sukkelt. Ik wéét dat ik het op pyschisch vlak bij momenten moeilijk heb, dus ik sluit een psychische oorzaak van mijn klachten niet bij voorbaat uit. Langs de andere kant, als je een jaar lang met pijn wakker wordt en dat wordt steeds erger, is het dan niet normaal dat je je na een tijd ook geestelijk niet meer in orde voelt? Ik kon niks meer hebben, mijn draagkracht was echt wel serieus geslonken, dat voelde ik. Maar achteraf bekeken, denk ik dat dat misschien toch eerder een gevolg was dan oorzaak van mijn klachten.

Nu nog van de hoofd- en rugpijn af geraken...

Ik heb al maandenlang last van pijn in mijn rechterbovenarm. Juist boven de elleboog. Vooral bij het opstaan, maar het begon nu ook al overdag pijn te doen en ik kreeg last met mij aankleden en zo. Dus ik naar de dokter. Nog eens, want ik heb het er met hem al een paar keer over gehad.

Het was me al opgevallen dat hij iedere keer zijn onderzoek bij mijn schouder begon. Doet het hier pijn? Euh nee, alleen in mijn arm. Ik kreeg een voorschriftje mee voor een echografie. Van... mijn schouder. "Rotator cuff impingement?" stond erop. Ikke dat natuurlijk opgezocht en blijkt dat je daarvan inderdaad pijn kan krijgen die uitstraalt in de arm. Maar ik bleef zitten met het idee, uitsrtalen, dat veronderstelt toch dat de pijn in je schouder begint en dat je die dan voelt tot ergens anders. Nee?

Enfin, ik daarnet naar die echografie. Wel, nu dat die dokter met dat ding alle spieren en pezen in mijn schouder grondig onderzocht heeft, heb ik de indruk dat er blijkbaar toch iets aan mijn schouder schort. Ik heb zo ongeveer elke pees die daar zit gevoeld, in gradaties van gevoelig tot ronduit pijnlijk. Ben dus benieuwd naar het resultaat.

Bon, ik ben het beu. Het is ondertussen als sinds augustus vorig jaar dat ik mezelf voorstsleep zonder te weten waar het aan ligt. Het is te zeggen, niet dat er niet gezocht is. Er zijn een aantal onderzoeken gebeurd. En die leverden altijd wel iets op en dan kreeg ik een behandeling. Maar beter ben ik nog altijd niet.

Eerst vonden het maagzweren, maar daar krijg ik ondertussen pillen voor. Dus dat zou het eigenlijk niet meer mogen zijn. Dan begon ik spierpijn en -krampen te krijgen. Daar neem ik al een hele tijd magnesiumpillen voor. Het is even beter geweest, maar ondertussen is het terug van dat. Dan was er de schildklierdokter die dacht dat het aan de bloeddrukpillen lag. Ik neem er nu andere en de laatste keer bij de huisarts had ik terug een perfecte bloeddruk. Dat zal het dus ook niet zijn.

Sinds gisteren nu ook nog pijn in mijn rechterkaak. De klieren daar voelden dik aan en dat is vandaag nog altijd zo. En ik voel me belabberd, alsof ik gisteren kweetnietwat heb gedaan. In werkelijkheid heb ik meer dan 12 uur geslapen, dan eerst rustig wat zitten haken, daarna ben ik naar het vuurwerk gaan kijken. Weliswaar op de fiets, maar dat is echt geen gigantische afstand. En daarna nog even op café wat gekletst met een vriendin en haar dochter. En daarna weer meer dan 12 uuur geslapen. En toch zit ik hier als een zombie naar mijn computerscherm te staren, te moe om De zevende dag te kunnen volgen.

Het ergste is, ik voel mezelf mentaal achteruit gaan. Niet omdat er vreselijke dingen gebeurd zijn. Oke, er zijn wel wat onplezierige dingen gebeurd de laatste tijd, maar niet van die aard dat ik er depressief van zou worden. Maar ik kan het niet aan, simpelweg omdat ik momenteel gewoon de fut niet heb om er deftig mee om te kunnen gaan. Alles waar ik normaal gezien plezier en kracht in vind, daar ben ik te suf voor. Ik ben al eeuwen niet meer gaan fotowandelen, of voor miijn plezier gaan fietsen. Ben zelfs niet naar Kunst in den Troost of de jaarmarkt geweest deze week. Geen fut voor.

En nu ben ik het duis echt beu. Morgen afspraak maken bij huisarts. Kan me niet schelen waar hij het zoekt, maar ik wil nu echt eens even deftig binnenstebuiten gekeerd worden tot ik iets weet. Ook al is het weer iets waar niks aan te doen is, ik wil eindelijk weten wat er aan de hand is.

Dat er hier dringend eens moet opgeruimd worden!

Waarom? Ewel. Ik ben hier een volle week op zoek geweest naar mijn haakstekenbijbels. Ik heb er zo drie, 2 oude uit de jaren '70 en '80 en een recentere. En ze waren alledrie even zoek. Ik had in de week al overal gezocht waar ik zo direct aankon. Maar ik had er eigenlijk niet veel tijd voor, want het was vanmorgen leeskring en ik was één van de boekbegeleiders.

Het boek was "Bezonken rood " van Jeroen Brouwers, overigens. Een boek dat ik las in het laatste jaar middelbaar en dat een blijvende indruk naliet. Vandaar dat ik me meteen aanmeldde als boekbegeleider.

Maar die haakboeken dus. Omdat ik nu wel de tijd had, besloot ik zodra ik thuiskwam eens echt overal te kijken. In het passant klaargelegd wat naar boven moet. En een aantal zakken met verstelwerk en nog af te werken naaiprojecten. Moet ik vanavond eens verder nakijken en inventariseren.

Enfin, een hele rommelhoek uitgemest, wat een goeie zaak is en wat eigenlijk toch al lang op het programma stond. Maar nadat ik erdoor was, had ik mijn haakboeken nog altijd niet terug. Waar konden die vervloekte dingen toch naartoe zijn???

Wel, ik héb ze uiteindelijk toch gevonden. Op een bepaald moment moet ik op de doos mùet mijn naaimachine een stapel boeken hebben gelegd. Maar een deel van dat stapeltje was in de doos zelf gesukkeld. Waaronder dus mijn haakboeken...

Héhé!

Zaak blijft: er moet hier echt eens heel dringend flink opgeruimd worden. Het stomme is, ik had er extra gezinshulp voor gevraagd. Maar net nu ik ze nodig heb, zitten ze daar momenteel met zoveel zieken dat er geen ruimte is.

In Brussel zijn exemplaren gespot van de plataantijger, oftewel Corythucha Ciliata. Dat las ik op de FB-tijdlijn van Blablamie. Lees het verhaal hier: http://www.brusselnieuws.be/artikel/zeldzame-plataantijge...

Ze mogen dan al schadelijk zijn voor onze typische stadsboom, de plataan, maar het zijn wel verdomd mooie beestjes. Kijk maar:

Voorzichtig van de bomen plukken, in een terrarium stoppen en ze heel veel malse plataanbladeren voeren?

Ik ben al maandenlang meer moe dan "normaal". Tja, ik ben natuurlijk altijd wel moe, maar sinds augustus vorig jaar sleep ik me echt voort. Vandaar dat er hier de laatst"e maanden ook niks nieuws te lezen was.

Eerst dacht ik dat het kwam van de diarree, waar ik toen ook last van had. Dat werd onderzocht, werd behandeld maar leverde toch geen beterschap op. Vandaag moest ik naar de schildklierdokter. Eindelijk. Normaal ga ik zo om de 3 à 4 maand bij haar. Maar ze hadden me een paar keer van het ziekenhuis gebeld om de afspraak te verplaatsen. Altijd naar latere datum uiteraard. Ik zag het met lede ogen aan, want ik wist natuurlijk wel dat het kon zijn dat zij een verklaring zou kunnen bieden.

Dat is waarschijnlijk ook zo. Ik vertelde haar van de vermoeidheid en dat ik ook magnesiumpillen van mijn huisarts gekregen heb, omdat ik de laatste maanden ook steeds wakker werd met zodanig verkrampte spieren dat ik de eerste minuten letterlijk niet kon bewegen van pijn. Daardoor heb ik waarschijnlijk ook een spierscheurtje in mijn rechterbovenarm opgelopen. Niet dat ik iets speciaals heb gedaan, gewoon bij die eerste pogingen om te bewegen erin geschoten. Doet nog altijd ferm pijn bij momenten en maakt dat ik wat voorzichtig moet zijn met die arm.

Enfin, schildklierdokter denkt dat het aan de bloeddrukpillen ligt. Die bevatten een waterafdrijvende stof en waarschijnlijk verlies ik daardoor te veel kalium. Die stond in ieder geval lager dan normaal. Met als gevolg: vermoeidheid, spierpijn en -krampen. En gebrek aan eetlust. Dat was me ook al opgevallen, maar ik dacht natuurlijk ook dat van de maagzweertjes kwam.

Meteen naar de apotheker gegaan voor nieuwe pillen. En nu maar hopen dat het effectief daaraan ligt en dat het gauw beter wordt...

Toen ik hier kwam wonen, was een vriend zo goed om voor mij vliegenhorren te maken. Een hele zomer lang veel deugd van gehad. Waarvoor eeuwig dank :-)

Maar om een of andere reden kreeg ik ze het jaar nadien niet meer op zijn plaats. Het scheelt nochtans niet veel, kon ik zien. Eigenlijk zou het al opgelost zijn als er daar waar het knelt een paar mm af zouden kunnen. Maar hoe pak je dat aan, hé?

Nu, omdat ik van plan ben om dit jaar wat te doe-het-zelven in huis, ben ik me ook een beetje gaan informeren over houtbewerking. Met eeuwige dank aan het wondere wereldwijde web ;-)

Ik kwam tot de conclusie dat er in mijn - nochtans goed voorziene - gereedschapskist nog enkele dingen mankeren. Een setje beitels bijvoorbeeld. Of een setje houtraspen. Een verzinkboortje staat ook op de verlanglijst. En ooit zou ik wel graag een figuurzaag hebben... Maar wat beitels en raspen, dat zou al een goed begin zijn. En daarmee zou ik die vliegenhorren alvast kunnen aanpakken.

En wat kwam ik vandaag tegen in de snuffelbakken in de Brico? Jawel, een setje beitels voor amper 2,50€ Joepie!!! Ikke gekocht. Thuis, ikke naar boven, ikke aangeduid waar er iets af moet en hoeveel ongeveer. Ikke terug naar beneden, beitels gepakt en hamer. En... ikke vliegenramen gerepareerd!!! Helemaal alleen :-) Laat het warme weer nu maar komen :-)

Nu nog een oplossing vinden voor de hordeur naar de tuin. Het probleem daarbij is dat het gaas niet Casper-proof was. En het frame is van aluminium, anders had ik er al lang een steviger gaas op getimmerd. Valt misschien wel op te lossen met vijzen. Maar dan moet ik wel in metaal boren, en dat heb ik nog nooit gedaan. Maar goed, als ik hout kan boren en gyproc, dan zal metaal ook wel lukken, zeker?