Het schaduwenkabinet

Vandaag heb ik huisarrest. Op het openbaar vervoer moet ik niet rekenen. Op de minder mobielencentrale ook niet, zo bleek . Te voet geraak ik niet erg ver. Dus ik zal vandaag willens nillens moeten binnenzitten. En toch ben ik niet tegen de staking. Integendeel!

Officieel ben ik een langdurig werkloze. Ik sta op op werkloosheid sinds 2006, toen het RIZIV oordeelde dat ik geen recht meer had op een invaliditeitsuitkering, omdat ik volgens hen niet ziek meer was en lang genoeg had uitgerust. Datzelfde RIZIV dat onlangs nog liet weten dat er steeds meer mensen op invaliditeit staan voor psychische problemen. Mij verbaasde dat niet. Het is mij ook al gesuggereerd, dat ik me eigenlijk zou moeten laten "ziek" schrijven door een psychiater. Niet dat ik niet goed ben in mijn bovenkamer. Maar psychische ziekten kan men niet echt bewijzen en daarom laat het RIZIV  dat soort gevallen gemakkelijker gerust. Zo is me verteld.

Ik ben dus al 6 jaar "werkloos". Niet omdat ik niet wil werken, maar omdat ik het niet kan. Ik héb een activeringstraject gevolgd. Maar daaruit kwam alleen naar voren wat ik zelf al die tijd al heb gezegd: ik kan niet gaan werken. Op de momenten dat ik functioneer, doe ik mijn werk nog steeds even goed als altijd. Maar die momenten zijn niet talrijk genoeg, ze duren niet lang genoeg en ze zijn te onvoorspelbaar om er nog iets zinnigs mee te kunnen aanvangen op de arbeidsmarkt. Kleine jobkes, die anderen in bijberoep doen of als vrijwilliger, dat is wat ik aankan. Daarmee kan je een werkloosheidsuitkering aanvullen, maar ervan rondkomen lukt niet.

Wie meer dan 4 jaar werkloos is krijgt binnenkort nog maar een uitkering ter hoogte van het leefloon, hoor ik op het nieuws. Ik wist dat niet. Ik wilde het ook niet weten, eerlijk gezegd. Ik wist uiteraard wel dat er wat aan zat te komen voor langdurig werklozen. Maar ik heb vermeden de details te weten te komen. Ik leef al 6 jaar in armoede, en heb daaruit geleerd om zoveel mogelijk in het hier en nu te leven. Aan de toekomst denken doe ik liever niet. Beterschap ligt er toch niet in het verschiet en als er nog meer ellende op mij afkomt, dan is het beter dat ik daar niet nu al over pieker.

Nu weet ik het dus. En dat is waarom ik iemand zoek die morgen staakt. Ik zoek iemand die voor mij wil staken. Ik kan het zelf niet. Ha ja, ik werk toch al niet. Betogen kan ik ook niet, of het zou er eentje moeten zijn van hier bij mij tot op het einde van mijn straat en terug. Wat kan ik dan doen om mijn stem te laten horen?

Ik heb gedacht aan een open brief. Maar daar zijn er de laatste tijd al zoveel van geweest. En ook, aan wie zou ik die moeten richten. Aan minister Van Quickenborne? Ik deel zijn gedachtengoed niet, maar de maatregelen die hij uitvoert, heeft hij niet in zijn eentje bedacht. Aan onze federale regering in zijn geheel? Het is niet hun schuld dat we met een crisis zitten. Aan Europa? Het probleem is ook omvattender dan dat niveau. Aan de wereldleiders dan? Aan "de rijken", wie dat dan ook mogen zijn? Aan het kapitalisme? Aan het universum? Aan een mogelijk bestaand opperwezen?

Nee, ik zoek iemand die vandaag voor mij staakt. Iemand die niet in het rechtse besparingsdiscours gelooft, waar we nu al maandenlang mee om de oren worden geslagen. Iemand die wel gelooft in een maatschappij waarin ook plaats is voor probleemgevallen zoals ik.

Ben jij zo iemand? Wil jij dan vandaag voor mij staken?

Daar hadden ze me bij het ocmw naar doorverwezen voor mijn vervoersproblemen. Ik contact opgenomen. Klonk goed. Ik lid geworden, ik gisteren eerste rit gereserveerd. Voor maandag, de stakingsdag weet je wel, de dag dat ik anders niet buiten geraak.

Valt dus lelijk tegen... Ik had gevraagd om verschillende dingen te combineren op een rit: naar het ziekenhuis voor een bloedafname, naar de bankcontact, naar mijn garagist en omdat ik dan toch in die buurt was, was ik graag ook nog effe binnengesprongen bij zeeman. Kwestie van misschien toch nog gebruik te kunnen maken van de allerlaatste soldendagen. Idem voor nog een andere winkel.

Antwoord: sorry, dat gaat niet, we kunnen geen chauffeur voorzien om de hele dag (!) met iemand rond te rijden om boodschappen te doen. Naar de bank en naar het ziekenhuis, ok, maar de rest dat gaat niet. 

---

Zaterdag in de leeskring lazen we "Hikari groet de dingen" van Kenzaburo Oë, een reeks columns waarin de schrijver het heeft over het opvoeden van en omgaan met zijn mentaal gehandicapte zoon. Op een bepaald moment heeft hij het over een documentaire die hij eens zag, over een fysiek gehandicapt meisje, die helemaal in haar eentje een bezoek brengt aan haar oma. Omdat die in  een andere regio in Japan woonde, was dat voor dat meisje een hele expeditie. Oë zegt daarover dat als je echt tot integratie van gehandicapten in de samenleving wil komen, je hen de kans moet geven om zelfstandig dingen te doen, ook als ze door wat ze willen doen misschien een "last" zijn voor anderen, die hen daarbij moeten helpen.

Daaraan moest ik denken nadat ik die mail gelezen had. Ik ben afhankelijk van de hulp van anderen, financieel en lichamelijk. Ik weet dat en ik vind het niet leuk. Ik voel mezelf een last voor anderen, voor de maatschappij. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk zelfstandig te doen en het aantal keren dat ik hulp moet vragen zoveel mogelijk te beperken. Als ik ergens op eigen kracht kan geraken, dan doe ik dat liefst ook.

Maar soms heb ik hulp nodig. Naar Zeeman geraak ik niet. Niet dat ik perse iets van daar nodig heb, maar ik spring er af en toe wel eens graag binnen en als ik het me kan permitteren, tracteer ik mezelf er graag eens op een bolletje wol van 1€.  

Mag dat? Of moet ik nu elke stap die ik buitenzet en waar ik hulp voor nodig heb, verantwoorden? En gaat dan iemand anders bepalen of het kan of niet? En op basis van welke criteria gaan ze dat dan doen? Wat als ik bijvoorbeeld zou zeggen, ik zou graag hebben dat je mij om dat uur aan dat bos of park afzet en dan ga ik daar op fotowandeling. Ga ik dat mogen doen? Trouwens, hoeveel plezier ga ik daaraan beleven als ik het drie dagen van tevoren moet reserveren, terwijl ik niet weet hoe ik me over drie dagen ga voelen, of ik dan in staat ga zijn om te wandelen?

---

Kijk, ik ben bereid om na te denken over alternatieven voor een eigen auto. Ik weet dat dat duur is, en het feit dat het vervuilend is zit mij als groene geest ook helemaal niet lekker. Maar als ik zie wat de alternatieven zijn, tja... Het klinkt in theorie allemaal wel goed, maar de praktijk is anders.

De praktijk is dat ik zonder auto een heel groot stuk van mijn levenskwaliteit moet opgeven. Dat zou ik nooit uit eigen beweging doen. Het is dan ook al van in 2006, toen het riziv me schrapte, dat ik het moment heb gevreesd waar ik nu sta: de kans dat ik die auto effectief zal moeten opgeven.

De beslissing daarover ligt in de handen van mijn schuldbemiddelaar. Tenminste, zodra ik haar daarover gecontacteerd heb. Daar ben ik nu al goed anderhalve week op aan het kauwen. Hoe ik daaraan moet beginnen. Wat ik moet zeggen. Of ik het antwoord wel wil horen. Wat ik in godsnaam moet beginnen als het antwoord negatief is. Procrastineren, noemen ze dat. Niet uit luiheid of onwil, hoor, uit pure onverdunde angst. Ik kom daar wel over, hoor, maar het duurt altijd even. Ik ben vandaag alvast begonnen met al wat i moet zeggen, op te sommen. Nu moet ik het alleen nog uitschrijven.

Ik voelde me al ellendig, en toen zag ik ook nog dat het vandaag je verjaardag zou zijn geweest, Saskia...

Vandaag een uitzonderlijk productieve dag gehad :-) Zo een van die zeldzame dagen waarop alles beter gaat dan voorzien, en dat maakt een groot verschil.

Eerst gaan douchen in het wijkcentrum. Meestal stuur ik het meisje van Familiehulp ondertussen ergens anders naartoe. maar ik had zo direct niks. Bovendien, ik ben een snelle doucher, dus ik dacht, tegen dat zij bijvoorbeeld naar het ocmw gereden is, ben ik allang gewassen en moet ik wachten. Dat was een goede keuze, want ik had vandaag eigenlijk meer tijd over dan anders.

Nadien moewsten we naar het ocmw, om voedselons en een attestje voor de apotheker. Ook daar weinig wachtenden voor mij, dus vrijwel meteen aan de beurt. Van daar naar de apotheker, en aansluuitend effe langs de bank én in de C&A binnengewipt om kousen te kopen. Vervolgens de Colruyt en ook daar zeer weinig volk. We werden zelfs toegroepen door een kassier die niemand meer aan zijn kassa had. Prima :-) Zelfde verhaal bij de Carrefour. Dus toen we daar buiten kwamen had ik nog een vol uur over.

Daarvan heb ik geprofiteerd om langs te gaan bij de Thuiszorgwinkel om info te vragen over wandelstokken. Moest ik eigenlijk allang doen, maar het kwam er niet van. En momenteel heb ik zo'n ding echt wel heel hard nodig...

Ook dat nam niet zo heel veel tijd in beslag, dus was er nog tijd over om de info over de prijzen meteen ook naar het ocmw te brengen. Dus binnenkort zullen jullie met een wandelstok zien. Heb al plannen om er een kleurig jasje voor te haken ;-)

 En daarna was er nog tijd over, wat een luxe. Dus ben ik ook nog langsgeweest bij de Zilvermobiel, de minder mobielencentrale. Mijn contactpersoon bij het ocmw had me dat aangeraden. Ik had al eens gemaild, maar ja, via mail kan je zo'n dingen niet zo goed regelen, hé. En te voet of met de bus geraak ik daar niet. De dame had dus al voorgesteld om bij mij langs te komen. maar dan was het pas voor halfweg volgende week. Dus ik dacht, als ik dan toch nog effe tijd heb, kan dat er ook nog wel bij. En voilà, we hebben alles kunnen regelen. Daar kan ik dus binnenkort ook gebruik van maken.

En toen kwam mijn stagemeester van de Energiesnoeiers binnen. ik was wat verbaasd om hem daar te zien. Hij werkt weliswaar voor dezelfde koepelorganisatie, Het Zilverpunt. Die zijn recent naar een nieuwe locatie verhuisd. Maar ik had begrepen dat de energiesnoeiers in het gemeentehuis zouden blijven. Blijkbaar is dat niet zo. goed voor hen, want het gemeentehuis valt zo stilaan helemaal uit elkaar, heb ik de indruk :-D toen ik er stage deed, was er al een probleem met het plafond in een gang en met de storm onlangs zijn er ook pannen van het dak gevlogen.

Toen was de Familiehulptijd écht wel om. Tijd voor een hapje en wat ontspanning. Iets gaan drinken,  mét mijn haakwerk uiteraard. Zwemvliezen gemaakt voor de eerste kikkerachterpoot. Die is nu dus helemaal klaar :-)

Wel, van dat soort dagen zouden er meer mogen zijn. Maar helaas... 

Wat vinden jullie van mijn kikkerpoot?

Ferm pootje, hé? ;-) Tja, een kikker van 2.5m lang leeft uiteraard op behoorlijk grote voet :-D

Het is effe zoeken geweest naar de juiste vulling. We hadden geluidsisolatieschuim, maar ik had niet het juiste gerief om dat op maat te snijden en daardoor gaf het geen goed resultaat. uiteindelijk ben ik gegaan voor piepschuim. het gevolg is dat mijn huis, katten en ikzelf incluis, vol piepschuimkorrels hangen. maar voor de kunst moet je wat overhebben, hé ;-)

Maar daarmee zijn de poten stevig genoeg en blijft de vorm goed behouden. De benen zelf en de tenen zijn gevuld met zachter materiaal. Moet nog wel aan ijzerdraad geraken om in de benen te stoppen, want die moeten bij de knieën gebogen zijn.

Nog één teen en de eerste achterpoot is klaar. Dan nog de tweede en dan is de kikker zo goed als af. Dit is de snuit + de buik + een lange tong met een vliegje erop.

De ogen staan er hier nog niet op, die heeft iemand anders gemaakt. Hier nog een detailbeeld van het vliegje.

Oh ja, hier ook nog een fotootje van de voorpoten. Speciaal voor Rita die er blijkbaar iets anders in zag ;-)

Ben nu alleen nog aan het twijfelen of ik hem een zwembandje maak. Ik had zoiets gezien in een boekje en vond het leuk. Het zal ervan afhangen of ik de juiste kleuren vind.

Ondertussen ben ik ook begonnen aan de kop van de giraf. Dat gaat ook leuk worden :-) Waarschijnlijk ga ik daar ook iets doen met zijn tong. Of ik laat hem scheel kijken of zoiets. Ik wil graag dat mijn dieren iets speels hebben :-) het is tenslotte ook voor kinderen bedoeld, uiteindelijk.

En dan tenslotte nog één van de kikkervisjes :-)

Ik zat gisteren te haken in de LunchGarden in Zemst. Daar zit ik tegenwoordig heel veel, want dat is de enige plek die ik kan bereiken zonder 20 keer te moeten overstappen. Bij wijze van spreken. En zowel aan begin- als aan eindpunt is er een halte met zitplaats, wat ook verre van evident schijnt te zijn.

Enfin, ik zit dus te haken aan mijn giraffenkop. Aan het tafeltje naast mij zit een gezin met 4 kinderen, 3 jongens en 1 meisje. Net voor ze weggingen, komt een van die jongetjes naar mij toe. Ik schat hem zo'n jaar of 7,8. Mevrouw, vraagt-ie, kan u ook een trui maken voor een beer?

Schattig, toch? -) Ik vroeg hem of hij een beer had die het koud had. Ja, knikte hij. Dus ik verzekerde hem dat dat geen probleem was. Dat hij de volgende keer als ze naar hier kwamen een bolletje wol moest meebrengen en de beer en dat ik er dan wel een trui voor zou maken. Weet niet of ze dat effectief gaan doen, maar omdat hij het zo lief gevraagd heeft, wil ik het best wel voor hem doen. Ik heb altijd al een zwak gehad voor jongetjes die zich van hun zachte kant durven laten zien :-)

De afgelopen anderhalve week deed ik nogal vaak "hatsjie". Als zo'n reeks niesbuien zich voordoet rond het begin van het jaar, heb ik ondertussen de reflex om eens naar de pollenkalender te gaan kijken. Daar las ik dat, hoewel zeer gevoelige personen er al last van kunnen hebben, het toch nog wat vroeg is voor de bloei van els en hazelaar (want dat zijn dus de boosdoeners). Nu, omdat ik momenteel geen auto heb, kom ik eigenlijk ook niet in natuurrijke omgevingen. Dus was ik me aan het afvragen waarom ik dan al zo vroeg last had van het gesnuf.

Vandaag zit ik aan de bushalte te wachten op mijn bus. ik kijk toevallig omhoog en ik zie een tak vol katjes. Ik vroeg me af welke boom het was. Ik keek wat beter en zag... elzenpropjes.

Aha! Ik wist meteen vanwaar mijn genies komt. Geen wonder als je haast elke dag een tijdje pal onder zo'n boom doorbrengt. Dat belooft voor als die écht gaat bloeien.

Ik kan alleen maar hopen dat ik tegen dan terug een auto heb. Te meer omdat mijn favoriete seizoen nadert, de vroege lente. En ik ga me erg ongelukkig voelen als ik dan niet de natuur in kan trekken om al dat ontluikende plantenleven op de gevoelige plaat vast te leggen :-(