Het schaduwenkabinet

Mijn tandarts denkt dat ik een hoge pijndrempel heb. Huh???

Volgens haar had ik last gehad moeten hebben van het gaatje in mijn tand dat ze vandaag repareerde. Op zijn minst gevoeligheid voor warm en koud. Ja, dacht ik, maar gevoelig voor warm en koud, dat heb ik altijd al gehad, dus daar kijk ik allang niet meer van op. En het is me zeker niet opgevallen dat het erger was dan anders.

In ieder geval, toen ze de verdoving inspoot, wipte ik, zoals altijd, toch even omhoog. Misschien mijn eigen schuld: vroeger zei ik altijd dat ik daar wel gevoelig voor ben. Nu v ergeet ik dat altijd te zeggen.

Maar het is waar, 15 jaar geleden zat ik te bibberen in de tandartsstoel. Toen was ik daar nog echt bang van. Toen kon ik zelfs niet kijken als ze op tv beelden toonden van drugsverslaafden die zichzelf injecteren.

En toen begon mijn hele ziektehistorie. En als je minstens 1 keer per maand een spuit in je bil krijgt en om de zoveel weken bloed moet laten prikken, en dan zwijgen we nog over alle andere nare onderzoeken. Dan gaat die angst na een tijdje toch wel over. Ik kan nu zelfs kijken hoe de naald in mijn vel gaat zonder verpinken ;-) Een goeie 15 jaar geleden ben ik nog eens net niet van mijn stokje gegaan, toen Oma erop stond dat ik haar hand zou vasthouden terwijl ze haar een spuitje gaven.

Dus misschien heeft ze wel gelijk, de tandarts, en heb ik een hoge pijndrempel.

Alleszins hoger dan het arme dutsje dat voor mij aan de beurt was. Een meisje van een jaar of 8 of 9. Heeft die gebruld... Ocharme... En daarvoor heb ik geen hoge pijndrempel.

Ik zag vandaag op de bus iemand met een fiets. Ik was verwonderd, want ik wist niet dat dat mocht. Bij nazicht blijkt het eigenlijk ook niet te mogen. Toch niet voor gewone fietsen, zo zegt de site van De Lijn. De fiets in kwestie was een racefiets. Misschien mogen die wel?

Hoe het ook zij, het bracht me op een idee. De fiets mag wel op de trein. Dus, dacht ik, als ik nu eens de trein neem Mnaar Mechelen, met mijn fiets. Dan kan ik daar ter plaatse verder met mijn twee wielen. Bijvoorbeeld naar de bib. Met de fiets is dat geen grote inspanning. Als ik met de bus ga, moet ik nog een stuk te voet en voor de heenrit moet ik 2 keer overstappen. De combinatie trein+fiets zou een stuk handiger zijn. En goedkoper dan de minder mobielencentrale, eerlijk gezegd. Dus misschien is dat wel een mogelijkheid om de periode te overbruggen tot ik er terug met de auto op uit kan trekken.

Wat die auto betreft, er komt stilaan wat schot in de zaak. Ik heb een autootje op de kop kunnen tikken. Nu moet ik nog door de procedure van inschrijven, nieuwe nummerplaat, verzekering enzoverder geraken. Wat allemaal een stuk vlugger zou kunnen gaan als een mens gewoon de telefoon zou kunnen nemen. Maar dat is helaas niet zo evident. moet het daar met het ocmw toch nog eens over hebben, of daar niet een of andere oplossing voor te vinden is.

Fietsen blijft een genot, in ieder geval. Gisteren ben ik eens naar een parkje hier in de buurt gefietst, het Rollewegpark. Daar ben ik al wel eens geweest, maar ik heb nog nooit het hele park kunnen verkennen. Omdat ik te voet zo mijn limieten heb qua afstand. Met de fiets geraak ik een stuk verder. En dat was fijn. Gemerkt dat er daar massa's konijnen zitten. Ik heb ze helaas allemaal de schrik van hun leven bezorgd, vrees ik, door zomaar voorbij te zoeven ;-) Wel goed om weten dat ik dat park nu vlot kan bereiken ik weet immers dat er daar heel wat tamma kastanjes zijn aangeplant. Kan ik er in de herst kastanjes gaan verzamelen :-)

Zalig, zo terug kunnen fietsen :-)

Trots op mezelf. Vandaag voor het eerst een route gefiets dwars door het verkeer, zonder fietspaden. In volle spitsuur dan nog. Was hier en daar beetje bangelijk, omdat auto's niet altijd rekening houden met fietsers. En ik ben een tijdje moeten gaan uitpuffen op een parkbank omdat ik tegen de wind in moet fietsen en dat kan Bibi niet. Dat blijft wel de constante: op vlakke weg geen probleem, maar de minste weerstand is er te veel aan. Ik geloof niet dat ik ooit nog kilometerslange fietstochten ga kunnen maken zoals in mijn jeugd. Maar het blijft wel ongelooflijk fijn om terug te kunnen fietsen :-)

Daarnet bracht ik - op de fiets ;-) - een bezoekje aan de Brico. Op zoek naar vijzen en houtverbindingsplaatjes. Dit soort dingetjes, weet je wel.

Ik heb hier in de woonkamer drie zeteltjes en sinds gisteren was er geen een meer waar niks aan mankeerde. Nu gebruik ik zo'n zeteltje als burostoel. Op een echte burostoel hou ik het niet erg lang vol, vandaar. Maar ja, met de combinatie van ouderdom, mijn gewicht en intensief gebruik, liep er een en ander mis.

Ik heb ze eens goed bekeken gisteren en vastgesteld dat het wellicht mogelijk zou zijn om ze te repareren. Wonderbaarlijk wat je kan bereiken met een paar van die verbindingsplaatjes, vijzen en een goeie schroevendraaier.

Enfin, ik dus naar de Brico. Alles gevonden wat ik zocht. Portmonnee 7 € lichter, maar dat is peanuts in vergelijking met wat het zou kosten om die zeteltjes te vervangen. En dan aan de slag :-)

Twee belangrijke dingen geleerd:

1. Zelfborende vijzen werken verbazend goed, gesteld dat je de juiste schroevendraaier gebruikt.
2.  De juiste schroevendraaier is kiezen is poepsimpel, gesteld dat je je bril opzet.

Tot mijn verdediging, we hebben het hier over vijsjes met een kopje van 3 mm doorsnede, hé. Zonder bril zie ik dat het een vijs is en wat de onderlant en de bovenkant is, maar verdere details ontgaan me compleet ;-)

Omdat ik mijn wandelstok rechts gebruik, moet ik mijn boodschappencaddy nu met mijn linkerarm trekken. En rarara... nu begint mijn linkerelleboog natuurlijk ook pijn te doen. Leuk hoor... Ik ben dat zo beu, hé :-(

Vandaag iemand gelukkig gemaakt. Met een vertaling naar het Frans nog wel. Dat zat zo.

Ik zat op de bus en op een bepaald moment werd ik op mijn schouder getikt door de passagier achter mij. Wat was er aan de hand? Die man achter mij, een zwarte jongeman met een Nederlands accent, was net kort daarvor aangesproken door een andere zwarte man. Maar die sprak Frans. En de jongeman achter mij niet. Tja, het is niet omdat je zwart bent dat je Frans spreekt, natuurlijk ;-) De 2de man had aan die achter mij een brief gegeven en gevraagd of-ie hem kon zeggen wat daarin stond. Die las de brief en probeerde de andere dan duidelijk te maken dat hij een verblijfsvergunning had gekregen. In het nederlands en daar verstond die andere niks van :-D

Vandaar tiktik op mijn schouder: spreekt u Frans? Euh, een beetje, zei ik. Ik had het gesprek uiteraard kunnen meevolgen, en had me zelfs afgevraagd of ik me ermee zou bemoeien. En toen ze het me dan vroegen, was het voor mij gelukkig maar een kleine moeite om de man het goede nieuws mee te delen. Mijn Frans is niet denderend, maar dat kon ik nog wel uitgelegd krijgen.

Het gezicht van de man lichtte zienderogen op :-) Je zou van minder, ik kan me voorstellen dat dit echt wel heel goed nieuws was. Maar hij heeft nog een lange weg af te leggen, denk ik. Zo zal hij echt nog moeten leren dat hier in ons land huidskleur niks zegt over de taal van degene die je aanspreekt :-D

Gisteren is hier een chauffagist geweest en sindsdien heb ik terug warm water!!! Ik zou niet kunnen zeggen hoelang dat geleden is. Mijn geheugen, hé... Alleszins een paar jaar. En het bleek uiteindelijk iets van niks. De drukregelaar, als ik het goed onthouden heb, een klein  onderdeeltje waar misschien wat stof of kalk op zat en dat daardoor zijn werk niet meer deed. Hij is er nog geen 5 minuten aan bezig geweest. Als het altijd zo simpel zou zijn, zei hij ;-)

Enfin, ik héél blij, want geen warm water hebben is toch wel een behoorlijke hindernis, hoor. Onoverkomelijk is dat niet, maar lastig. Droeg er in aanzienlijke mate toe bij dat heel veel dingen bleven liggen. Tegen dat ik water had opgewarmd, was mijn fut om af te wassen of zo vaak al voorbij. En altijd naar het wijkcentrum moeten om te kunnen douchen. In de zomer maar 1 keer per week kunnen douchen. Daar soms voor een gesloten deur staan zodat je nog een week moet wachten voor je je kan wassen. Echt niet leuk, hoor. Mijn hygiëne is die laatste jaren echt niet denderend geweest. Momenteel zit ik hier bijvoorbeeld te typen met mijn voeten in een teiltje warm sop. Om het eelt te ween, vooraleer ik er met het eeltmesje op aanval. Eigenlijk was ik dat al van vorige week van plan. maar het kwam er gewoon niet van. Simpelweg omdat die stap van eerst water opwarmen me tegenhield.

En nu is dat allemaal opgelost. Er komt gewoon warm water uit de kraan en daar moet ik nu dus terug aan wennen ;-) Ik sta er nog altijd van te kijken iedere keer dat ik langs de kraan passeer. Warm water! Wat een luxe! Ik kan het eigenlijk iedereen aanbevelen, hoor. Doe het eens een maand zonder warpm water. Je zal het feit dat dat zomaar uit de kraan komt, daarna véél meer waarderen :-)